DAMNUM

LİLAV GÜNEY...

Selammm! İlk bölümün heyecanıyla keyifli okumalarr :)

"Lilav!" İsmim defalarca kulaklarımda yankılanırken iç çekişlerim ve yorgun düşen bedenimle birlikte olduğum yere çöktüm. Gözlerim ağlamaktan kan çanağına dönmüş bir şekilde eski günlerimi düşünmeye başladım.

Babamın ünlü bir iş adamı olmasına rağmen beni herkesten saklaması,beni kimsenin bilmemesi için soy ismimi değiştirmeleri, yıllarca dadılarla anne-baba sevgisinden mahrum büyümüş olmam ve daha niceleri....

Kitaplardaki sevgisiz büyüyen kötü kızlar gibiydi benim kaderim de. 17 yıldır anne ve babamı sayılı kere görmüştüm ve onların kalbimde açtıkları yaralarla bir şekilde devam ediyordum hayatıma.

Böyle bir hayata sahip olunca ister istemez de içinize kapanıyor,yalnızlığı tercih ediyordunuz. Kolay kolay arkadaşlıklar kuramıyor ve çevrenizdeki insanlar tarafından "asosyal" kavramıyla nitelendiriliyorsunuz. Özgüveniniz yerle bir oluyordu fakat yinede bir şekilde ayakta durabilmeniz, yıkılmadığınızı insanlara göstermeniz gerekiyordu.

Ben,gösteremedim. Daha çok kapandım içime. Yalnızlığın yansızlığını seçtim. Yeni meraklar buldum kendime. Sonra da merak ettiklerimi araştırmaya başladım. Benim meraklarım "normal" insanlarınkinden çok daha farklıydı.

Uzayı tercih ettim merak etmek için. Yıllarca gezegenlerle arkadaş oldum onlarla tonlarca hayaller kurdum.

Orionlu'larla bilmediğim gezegenlerde piramitler yapmak, Alfa'larla yerçekimine meydan okumak, Reptilan'larla çılgınlarca eğlenmek istedim.

Tüm gezegenlere karşı ayrı bir sempati duyuyordum. Ama bir tanesi çok daha farklıydı benim için.

Satürn... Aşık olduğum gezegen. "Bir gün uzaya çıkarsam" diyerek başladığım cümlelerimin tek kahramanı.... Oldukça samimi,fazlasıyla içten....

"Bu nasıl olur?" Demeyin. Oluyor işte. Bir şeyi sebepsizce sevip onunla binlerce hayaller kurabiliyor ve gerçekleşmesi ümidiyle yaşıyabiliyorsunuz.

"İmkansızın ötesinde olsada hayaller, hepsi bir köşeye sinmiş 'gerçekleşmeyi' bekler."

İç sesime hak veriyordum elbette. Tüm hayaller gerçekleşmeyi beklerdi. Nasıl olacağı önemli olmazdı pek. Olacağı varsa olurdu işte. Kimse sorgulayamazdı bunu. Yaradan ne isterse o olurdu.

Hep hayallerle yaşadım bende. Yüzlerce kitap okudum, saatlerce araştırmalar yaptım. Pek fazla arkadaşım olmadığı için ne yaptığımı sorgulayan olmazdı hiç.

     Anlayacağınız rahat ama yalnız biriydim. Kafama göre yapardım herşeyi. Kimsenin düşüncelerini umursamayan bencil biriydim.

      Akşama kadar odamdan çıkmaz ve Satürn posterleriyle kaplı duvarımla yada araştırma yaparak geçirirdim tüm günümü.

      
       Özel okullarda okuduğum için sınavları pek takmıyordum açıkçası. Özel lisede okuyordum ve özel üniversiteyle devam edecektim. Babam benimle ilgilenmediği gibi eğitimimle yada isteklerimle de pek ilgilenmezdi.

 
        Okula gitmediğim zamanlar nedenini sormazlardı mesela. Binlerce liralık alışveriş yapsam niye diye sormazlardı. Umursamazlardı ki beni. Ben onların istemediği kalbi kırık bir kızdım.

        .....

        Hayatım gözlerimin önünden geçtikçe ve ben bunları düşündükçe ağlamam daha da şiddetlendi ve  gerçekliğe, bulunduğum yere odaklandım.

      Ben Lilav Güney. Zengin bir ailenin herkesten gizlediği kızları.

     Nerede olduğumu bilmiyorum. Tek isteğim merakımı gidermekti. Fakat olay bambaşka yerlere geldi. Bazen sesler duyuyorum. Bana sesleniyorlar. "Burdayım" diyorum. "Kayboldum." Yine kimse duymuyor beni.

    Ben,galiba delirmek üzereyim.

    LÜTFEN BENİ KURTAR!...

    İlk bölüm için oldukça kısa oldu fakat kendimi geliştirdikçe daha uzun yazmaya gayret göstereceğimden emin olabilirsiniz.... Okuduğunuz için şimdiden teşekkürler ;)

    Vote ve yorum yapmayı unutmayınnnn!!