söz, bu sefer gidiyorum [3]

alış(abilirim)ırım

Söz verdim ya sana, bu sefer gidiyorum (artık) diye; söz, gidiyorum ben. Artık beni görmeyeceksin (gerçi beni hiç gör(e)medin ki) Son kez senin için kelimelerimi, cümlelerimi kanatıp gideceğim. İzin ver son kez kusayım şuraya tüm özlemimi, sonra giderim, kabul mü? Kabul eder misin beni acılarının arasında? Beni de onlar gibi mi görmek istersin yoksa farklı mı göreceksin? Aptallık ediyorum şuan değil mi? (evet) Sen beni görmedin bile. Ne öyle, ne de böyle. Belki de görmek istemedin, belki de istedin ama korktun; belki istedin, korkmadın ama olmadı. Göremedin beni. Senin için sadece bomboş bir duvardan ibaretim. Üzerimdeki izleri görmeden bakıyorsun bana. (ama eğer çivi izlerini görürsen, beni de görebilirsin)

Artık senin için yazmamaya karar verdim (özür dilerim, bu çok acı bir duygu ama sana yazmak daha acı, kelimelerim kalemin ucunda, parmaklarımın altında intihar ediyor) Bütün zamanımı çalıyorsun benden. Sadece zamanım olsa yeter diyeceğim ama sadece o da değil ki. Aklımı, bedenimi, kelimelerimi, her şeyimi. Sana olan özlemim sabahın erken saatlerinde başlayıp, gecenin geç saatleri bitiyor. Tüm günümü koşulsuzca sana ayırıyorum karanlığım. Ve bundan yoruldum biliyor musun? Tıpkı senin de yorulduğun gibi. Ve inan bana, uyuyunca geçmiyor, geçemiyor. (çünkü sabah olduğunda yine sen,, yine sen,, hep sen -diye çığlık atıyorum artık) 

Biz demeyeceğim artık, sen diyeceğim, sen! Çünkü bizden geriye sadece sen kaldın. Ben toz olup uçtum. Ruhumu bir un, hayatımı da tıpkı bir toz gibi ufaladın. Ama bunun için sakın kendine kızma, tam tersine kendine teşekkür et. Çünkü o an kendimi buldum. (sende)

Bana ne olacağını merak etme. Ben alışırım karanlığım. Ben biz olmadan, sen olmadan bu yaşama alışırım. Günümü seninle konuşmadan geçirebilir, kendimi bir başkasına da anlatabilirim. (sana anlattığım gibi değil, emin ol daha azı. Sana bütün bir çölü anlattıysam, onlara sadece bir kum taneciğini anlatırım, sahi? neden çöl dedim? neden kendimi (içimi) bir çöle benzettim? sen vaha'm olduğun için mi yoksa?)

Dediğim gibi, ben alışırım karanlığım. Senin benden haberin bile yok biliyorum, ama umurunda olmak da istemiyorum. Ben hala senin için boş bir duvar olarak kalacağım, istediğim de bu zaten. 

Belki bir gün tekrar buluşuruz? (hiç buluşmadık biliyorum ama, belki de bir gün buluşuruz) Ne dersin? (hayır hayır, buluşmayacağız.)

Ben sözümü tutuyorum karanlığım. Bugün gidiyorum. Söz, bu sefer (sonsuza kadar) gidiyorum. (sanırım bu asla gitmeyeceğim anlamına geliyor, çünkü senin için sonsuzluk yok)

Bu gece, 

boş nefret dolu nidalar içerken,

seni düşünüyorum, 

ama o an oracıkta uykum geliveriyor,

elimde bir kadeh dolusu nefret, derin uykuma dalıyorum (ölene kadar)

söz karanlığım, 

söz, bu sefer gidiyorum.