Definitely Extraordinary Human

Chapter 1

"Andali naman, A lang sagot e."

"Ang hirap naman ng question na to. Aisht!"

"Mini, mini... Aha! Letter C."

Hindi ko mapigilang hindi iuntog sa table ang ulo ko. Ghad! Nakakabaliw na mga kaklase ko.
Well, I never meant to hear my classmate's thoughts coz I never learned to block others mind yet.
Yeah, I'm a mind reader. And that's what makes me different from everyone.

We're having our test today. And like what I always thought, hindi ko na naman maiiwasang hindi malaman ang mga sagot nila. Nakakatawa lang, since I've learn to hear multiple minds na hindi nalilito kahit halo halo, nalalaman ko ang mga iniisip ng mga taong nasa paligid ko - ng malinaw. Gaya nalang uli ngayon, naririnig ko na naman ang iba ibang laman ng isip ng mga kaklase ko. Alam ko tuloy kung sino na naman ang hindi nag-review. Konti na lang talaga, gusto ko ng mainis. Hirap na hirap ako mag-concentrate tuwing may pagsusulit. At yan ang disadvantage ng pagiging-iba ko.

Napailing na lang ako. Pero kahit naririnig ko ang mga iniisip nilang sagot, I never cheat. Im no cheater. Because whether I review or not, I hear them or not, I will still know the right answer. Why? Because Im naturally smart.

Smart lang ha, hindi genius.
Hindi sa kayabangan, pero yeah Im smart dahil I use my mind well. Pano?
Simple, Analyzation.

"Okay, next question is-" bumalik ako sa realidad pagkarinig sa tinig ng Instructor namin ngayon.
Umayos ako ng upo while still keeping my eye in my paper.

"Who is the author of the story titled DEFINITELY EXTRAORDINARY HUMAN? "

Napa-smirk ako.
That's very easy.

I quickly wrote my answer, confidently. (Beautiful😊✌)

I was about to drum my fingers on the table when I felt someone poked me in my back. Napaigtad tuloy ako.
Nakasimangot kong nilingon si Julie.
I know that was her dahil siya lang naman ang nakaupo sa bandang likuran ko.

I gave her a -what- look.

"Share ka naman ng sagot Azra. Nakalimutan ko e."  heard her asked through mind.

Tinaasan ko lang siya ng kilay.

But she made that awful look again. Dogie eyes. Alam niyo ba yun? Yung pinipilit i-twinkle yung mata para magmukhang kaawa-awa? 😂

Julie is one of my friends. And she knows my secret about my special ability. Lalo at palagi ay nag-uusap kami through Telepathy. At yung mga palagi na yun ay maibibilang yung katulad ng ngayon - quiz.

We can use Telepath through my ability. Because I've already learn to jack others brain and link it to whoever I want to. So when it was linked, it was like I opened their minds and so they're able to hear others thought too. So then, we can talk through mind. Awesome right?

Binalik ko ang tingin ko sa paper ko saka nagsimulang mag-drum gamit ang daliri ko.

"Hindi ka kasi nag-review. Ayan tuloy nanghihingi ka lang ng sagot." sermon ko sa kanya through Telepath.

"E kasi napasarap ako sa panunood nang korean movie e. Hehe!" sagot niya na ikinasalubong ng dalawang kilay ko.

"What?!" react ko sa sagot niya.
Galing lang ng babaeng to a. Alam niyang may quiz ngayon inuna ang panunuod kesa pagre-review. Napailing na naman tuloy ako.

"Aray a. Sakit sa mind ateng. Lakas mo maka-what." may gana pa niyang reklamo.

"Wow ateng! Alam mong may quiz ngayon inuna mo manuod. Tapos ngayon manghihingi ka ng sagot? Ayoko! Bahala ka mag-isip!"
Inis na sabi ko sa kanya. Bahala siya.