Merhaba =D ilk olarak bu hikaye aracılığıyla size hep merak ettiğim bir soru sormak istiyorum;
• Sizce Hanbin mi daha çok seviyor Jiwon mu? ('∀｀)♡ •
-
Duygusuz bir ses tonuyla;
"Oraya gitmekte kararlı mısın?"
diye sordu.
O ise bir yandan kağıtlarını cebine sıkıştırırken diğer yandan heyecanla Hanbin'i cevapladı
"Fazlasıyla kararlıyım. Üstelik tutacak gibi görünüyor. Dostum harika olacağına eminim!"
"Pekala.. Artık çıkmalısın yoksa geç kalacaksın."
Hanbin oturduğu koltukta kafasını onun bulunduğu yöne çevirmeden konuştu. Gitmesini istemiyordu fakat hiçbir şey diyemezdi. Birbirlerine hoşçakal dedikten sonra Jiwon evden çıktı. Hanbin hala boş boş duvara bakıyordu. Ne diye başka şehirdeki okula gitmek istemişti ki?.. Aptal arkadaşı büyük hayaller peşindeydi. Aptaldı ama şaşırtıcı bir şekilde sınavdan iyi puan almayı başarmıştı.
Hanbin ise üniversiteye gitmeyi planlamıyordu. Bir işi vardı ve yoluna bu şekilde devam edecekti..
±±±
Kolunu gözlerinden çekip sol tarafta hissettiği hareketliliğe baktı; küçük ve kare olan masanın üzerinde yalnız başına titremekte olan telefonunu eline aldı.
"Jiwon?"
"O okula gidiyorum!"
Telefonun öbür ucundan gelen neşeli ses ardından Hanbin gülümsedi. Bencil davranmamalıydı, arkadaşı hedefini gerçekleştirmişti.
"Senin adına sevindim."
"Teşekkür ederim. Ayrıca, sesin tuhaf geliyor. Sadece bir kaç saat yalnız bıraktım ve hasta mı oldun?"
"Ah hayır. Yeni uyandım, ondandır."
Jiwon evden çıktıktan hemen sonra, Hanbin uyumuştu.
"Sabahın 11'inden beri uyuyor musun? Gününü çöpe atmışsın Hanbin-ah."
Cevap gelmeyince konuşmaya devam etti.
"Akşam işe gidip, sabah uyuyup akşama yakın uyanmak da neyin nesi? Dengeni iyice bozdun sen. Onca saat rüyalar aleminde ne yaptın? Ve işe gitmek için yalnızca 1 saatin var seni ahma-"
Sözünü bitirmesine izin vermeden konuşmaya başladı.
"Sen bu saate kadar dışarıdaydın, ben sana ne yaptığını sordum mu?"
"Sorsaydın."
"..Elektrik faturası gelmiş ve-"
"Konuyu değiştirme."
"Annem gibi davranıyorsun."
"İşe geç mi kalmak istiyorsun?"
"Neden bu kadar taktın?"
"İşe geç kalacaksın."
"Lanet iş yerine gitmeyeceğim."
Jiwon kaşlarını çattı. Telefonu kulağına daha çok yapıştırdı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Bu kadar soru sormak yeter."
Durgun sesiyle son cümlesini de söyledikten sonra cevap beklemeden aramayı sonlandırdı.
Bugün orada olmazsa kesin kovulacaktı çünkü yeterince gitmemezlik etmişti. Bir kez daha düşündü. Gitmeyeceğini söylemiş olsa da gidecekti. Gitmeliydi.
Telefonu koltuğun üzerine attıktan sonra isteksizce ayağa kalktı.
±±±
Çalıştığı yerin önüne geldiğinde, bugün çok dolu olmadığını gördü ve şansına teşekkür etti.
