Ben Kimim?

Uyanış

Hayata yeni başlayan bir çocuk gibiyim. Etrafa bakıp neredeyim ben, burası neresi demek geliyor içimden ama biliyorum hastanedeyim. Acaba hangi hastane, acaba hangi şehir gibi sorular belirmeye başladı kafamda.

Ya ben kimdim?

Aklımdan sadece gözlerimi açtıktan sonra düşündüklerim geçiyor. Geçmişim neredesin. Etrafımda ki sesler yüksek bir eko ile kulağımı yırtarcasına yankılanmaya başladı. Tepemdeki adam "Sedat , Sedat iyi misin? Beni duyuyor musun?" diye seslendi. O an içimden küfürler etmeye başladım. Ben kendimde değilim, adam Sedat diye birine nasılsın diyor. Ama çok geçmeden bu beyaz önlüklünün gözlerime baktığını, bana nasılsın dediğini ve bir doktor olduğunu fark ediyorum.

Bu durumda Sedat benim.

İyiyim dedim. Ama devamını getirmeye gücüm yetmedi. Zaman ilerledikçe kendime sorduğum sorular artıyor ve aklım gitgide karışıyordu. Beyaz önlüklü yine iyi misin? diye seslendi. Bir susta kendime geleyim diyeceğim ama o kadar uzun bir cümleye nefesimin yeteceğini sanmıyorum. Parmaklarımı hissetmeye başladım ve her şeyi daha net görüyorum. Rahat, derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım.

Dudaklarımdan dökülen ilk cümle siz kimsiniz? oldu. Bir şeyler söyledi fakat duyamadım. Tekrar sordum. Bu kez beyaz önlüklünün adının Ferhat olduğunu duyabildim. Aslında benim için asıl soru bu değildi. Hiç beklemeden ben kimim? dedim.

Ben kimim?

Henüz sorumun cevabını duyamadan ışıklar sönmüşcesine bir karanlığa boğuldum. Bütün sesler bir anda kesildi. Göz kapaklarım sanki bir daha açılmayacak gibi mühürlendi. Kalp atışlarım hızlandı. Aklımda, kendime saniyede sorduğum binlerce sorudan bir tanesi bile kalmadı.

Gözlerimi açtım. Sanırım bayılmışım. Saçımın tek telinden parmak uçlarıma kadar bütün vücudum buz gibi. Boğazım kupkuru zor nefes alıyorum. Sanki birine adımı sormuşum da sorduğum kişinin adını unutmuşum gibi kendi adımı unuttum. Artık iyi olmak istiyorum ama vücudum uyuşmaya başlayınca yine bayılacağımı hissediyorum. Işıkların sönmesine, o karanlık boşluğa engel olamıyorum.