Galiba artık pes ediyorum. Göz kapaklarım ışığa dayanamıyor artık.Halbuki o kadar güzeldi ki güneş az önce ondan gözlerimi alamıyordum . Şimdi ise gözlerimi açmak istediğim güneşe karşı gözlerimi kapatmamak için direniyordum.Bu böyle olmamalıydı.Aksilik ya hep bana denk gelir bütün olaylar.İlk canımın yandığını hissettim sadece daha sonrası yok. Hissetmiyorum artık bişey. Sadece insanların kaçıştığını gözlerim kapanmakta iken görebiliyorum. Savaş mı çıkmıştı.O kurşunu bana kim sıkmıştı. Artık düşüncelerimde uyuşmaya başladı ve göz kapaklarıma siyah bir perde indi. Evet karanlığı hiçbir zaman sevmedim . Siyah övdükleri kadar asil bir renk değilmiş onu anladım. Siyahın bu kadar ızdırap vereceğinide bilmezdim.Ama siyah ızdırap vermek için vardı.O yüzden Siyahın Izdırabı hiçbir şeyin acısına benzemiyordu.
YOU ARE READING
Siyahın Izdırabı
Teen Fictionİnsanı en çok sevdiği öldürür diyor yaa bir şair şiirinde.Gercektende insanı en çok sevdiği öldürürmüş.
