Prens mi küçük?

Küçük Salak

    Bir varmış bir yokmuş diye başlıyacağımı sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Bu hikaye " Bir varmış hiç yokmuş " diye başlıyor. Aslında bitiyor.
    Pelerinleri olmayan bir prensten , aslında bir salaktan bahsediyor bu hikaye size.
   Bu hikaye , bu hikaye diyip duruyorum. Nerde bu hikaye ? Tam da burda işte. Şu kelimeleri seçerken içinde çırpındığım çaresizlikte. Her bir harfte , her noktalama işaretinde , okurken alıp verdiğiniz her nefeste , "ah ulan" dediğin her anda bu hikaye.
İşte tam da burda ;
   Bir varmış hiç yokmuş , en büyük sevgilerin bile tükendiği , akan göz yaşlarının yüzleri yaka yaka mehvettiği , 40 derece sıcakta insanların içlerinin üşüdüğü , hayallerin yorgan , sevgilerin mesafeli hatta karşılıksız olduğu bir diyarda , kelimelerin kifayetsiz olduğu günlerin birinde , hiç birşeyi sevmediği kadar sevdiği gülü kuruyan küçük prensin , pardon prens dedim küçük salağın... Gözyaşlarının yavaş yavaş tükenen kalemin mürekkebini dağıtıp , bulaştırdığı sayfadayız.
  Tükenenin sadece kalem olmadığını siz farkededurun ben bizimkinin acısına bi nebze tercüman olayım.
  Şu sayfaları açmayalı, şu kalemi elime almayalı ,ben bu ben olmayalı hayli zaman olmuştu . Hoşgelmedim ben :).
Hiç elleriniz uyuşana kadar bir kağıda içinizi döktünüz mü? DÖKMEYİN. Ben yaptım. Çok acıyor... Ne kıymetli canın varmış , o kadar olur dediysen. Acıyanı elim mi sandın? Eli acıyan insan ölür mü be ? Kalbiniz çok acıyo kalbiniz .Yapmayın. Ben yaptım ordan biliyorum. Bi kere uykunuzdan oluyosunuz ne gerek var dimi sabaha kadar boş bi kağıda bakıp doldurdukça yırtmanın...