Babası o gün yine dövmüştü Taehyung'u. Taehyung yine yalnız ve
çaresizdi. Insanlardan nefret ediyordu. En çokta babasından.
Koşarak sokağa çıktı Taehyung. Her zaman gittiği sahil kenarına
gitti. Burası onun sevdiği tek şey, tek yerdi. Belki bir gün bu güzel
denizle bir olurlardı? Ama o gün bugün değildi. Etrafında
gördüğü küçük taşları aldı ve denizde sektirmeye başladı. Bir
yandan da kız kardeşi için yazdığı şarkıyı söylüyordu. Kardeşini
babası öldürmüştü. 2 yıl hapis yatması yeterli görülmüş ve
serbest bırakılmıştı. Babası ile annesi ayrıydı. O zaman
Taehyung'u vekaleti babasından alınıp annesine verilmişti. Fakat
annesi ölünce hiç bir akrabası kabul etmeyince yeniden
babasına verilmişti. İşte Taehyung'un hayatı böyle değişmişti.
Sürekli kendisine lanet okuyordu. Bir çok kez sokakta kalmıştı
ama babası bir kere bile onu aramamıştı. Ve işte şimdi yine o
sokağa gidiyordu. Yine orada kalacaktı. Iki binanın arasındaki
boşluk evinde kalmasından iyiydi.
***
Yoongi yine camdan dışarda ki çocuğu izliyordu. Bu çocuğu
seviyordu. Kim olduğunu bilmese de. Hafta da en az 3 gün gelir
ve kendi apartmanıyla karşı apartmanda ki boşluğa
battaniyesini serer ve orada uyurdu. Yoongi çocuğa acıyordu.
Belki ailesi yoktur diye düşünmüştü fakat bu beynini daha fazla
kurcalıyordu. Bir kaç dakika sonra çocuğun uyduğunu görünce
uyurken daha güzel olduğunu düşünmeye başladı. Şansa bak ki
az sonra yağmur başlamıştı. Çocuk yüzüne düşen yağmur
damlalarıyla uyanıp battaniyesini üstüne örtüp oturdu ve
yağmur dinmesini beklemeye başladı. Yoongi hemen bir örtü ve
şemsiye alıp aşağı indi.
"Merhaba çocuk." Taehyung şaşkın bakışlarını ona çevirdiğinde
Yoongi gülümsedi ve elindeki şemsiyeyi açarak onun hizasına
eğildi.
"Adın ne?" Yoongi merakla sorduğunda Taehyung cevap vermedi.
"Cevap vermeyecek misin?"
"Neden soruyorsun?" Taehyung endişeli bir şekilde sorduğunda
Yoongi alnına düşen pembe kahkülünü geriye itti ve cevapladı.
"Aynı yaştayız gibi görünüyor. Bende korkmana gerek yok. 19 yaşındayım. Sen? "
"17." Taehyung gülümseyerek kafasını eğdiğinde Yoongi onun
neye gülümsediğini anlamamıştı fakat oda gülümsedi. Açıkçası
Taehyung Yoongi'nin pembe saçlarını sevmişti.
"Yağmur bu gece dinecek gibi durmuyor. Kalacağın bir yer var
mı?" Yoongi merakla sorduğunda Taehyung hemen ayaklanıp
koşarak gitmişti.
"Hey! Şemsiyeyi alsaydın bari!" Yoongi ne kadar Taehyung'un
arkasından bağırsa da o gözden kaybolmuştu.
"İsmini öğrenebilseydim bari." Yoongi kendi kendine söylenirken
merdivenlere doğru yola koyulmuştu bile.
