Ben miray benim. 18 yaşındayım Hayat nasıl olduğunu bilirsiniz. Yorucu, zorlayıcı, acımasız. Eğer küçük yaşta benim gibi maceralar dram ve korkunç seyler yaşamadıysanız sanslısınız. Evet başlıyorum. ^-^
Sabah uyandığımda saat 07:00 ben neden bu kadar erken kalkıyordum.
Banyo girip elimi yüzümü yıkadım bugün iş görüşmem Var. Acele etmeliydim. Hemen üstüme tsört ve kot jeans gecirip saçımı at kuyruk yaptım hafif makyaj ile herseyim tamamdı. Kahvaltiya koşarak gittim biseler hizlicana yedim. Spor ayakkabı mı giyerken dışarı çıktım motoruma bindim ve iş yerinin oraya gittim Bir baktım bir erkek kapının önünde ağlıyor ? Neden ağlıyorsun dedim. dedi ki bir beni çok incitti dedi Ne yaptı sana neden böyle incitebilir ki senin dedim. bu kadar tatlı çocuğu? O da dedi ki. " birisine verdiğin Sevgi abartırsan Çok Seversen çok çabuk kaybedersin ve bir daha kendini affetmezsin" o zaman çocuğu baktım baktım ve düşündüm cidden aşk acısı çekiyor ne yapmalıydım ve hemen ona söyledim "bu geçiyor Kimse senin dinleme bakmaz Üzülme senin için sadece kendini düşün her şeyi unutmaya çalış yeninilikler yap hayatına " ama çocuk dedi ki "ölen insanı geri getirebilir misin " bu soruya donup kaldım ve dedim ki "Getiremem"
Sonra çocuğa dedim ki" ölen geri gelmez fakat kalan da böyle devam etmez elbet hayatına bakacaksın neden buna erkene yapmayasın"
Çocukta bana " haklısın fakat bu benim için zor olacak" iş yerime doğru giderken Patron beni çağırdı Senin yıllık izini vereceğim
