🌟 MUCİZE 🌟

1. BÖLÜM

Şu an aynanın karşısında zıplayan, kendinden geçmiş kızı ben bile tanıyamıyordum. Sadece tek bir hareketiyle nasıl da kendimi kaybediyordum böyle...

Aşk mı şimdi bu? Tabiki aşk tamı tamına dört yıllık bir aşk, üzerine dört yıl boyunca hayal kurulmuş bir aşk.

Bunlar aklıma gelince sırıttım ve yorulduğumu hissedip kendimi yatağın üzerine attım.

Bir anda durgunlaşınca aklıma sabah yaşadıklarımız geldi, nasıl da güzel sarılmıştı öyle nasıl güzel kokuyordu...

Bunları düşünürken son zamanlarda çok mutlu olduğum aklıma geldi, ben hiçbir zaman bu kadar mutlu olmadım ki!

Fazlaydı bunlar bana, bunun karşılığlı büyük bir üzüntüydü, hayal kırıklığıydı belki de.
Başka bir yandan düşününce de anı yaşamak en iyisiydi galiba ileride ne olur , ne yaparım diye düşünmeden...

Acaba şimdi neredeydi , ne yapıyordu ? Beni motoruyla evin önüne bırakıp yine ortadan kaybolmuştu.

Arasam açarmıydı acaba?

Arayayım bence...yada aramayayım ...

Ben içimde aramalıyım ,aramamalıyım diye çatışırken nasıl daldıysam telefonunun sesiyle irkilerek kendime geldim. Arayan Seray teyzeydi.

Neden aramıştı ki bu saatte ?

+Alo?

Telefonu açar açmaz diğer taraftan bir hıçkırık sesi geldi.

+Alo, Seray teyze iyimisin?

- Gece, kızım Pars kaza yaptı lütfen hastaneye gel.

Duyduklarımla olduğum yerde donakaldım.
Sanki dünyam başıma yıkıldı derler ya hani gerçekten de öyle oldu ne yapacağını bilemez halde yere çöktüm o anki şokla ne Seray teyzeye hangi hastane olduğunu sorabildim ne de Pars'ın durumunu...

❤             ❤             ❤              ❤             ❤

Üzerimde pijama takımı, ayağimda bağcıkları bağlanmamış spor ayakkabılarım, saçım darmadağın halde hastanenin içinde bana tuhaf tuhaf bakan insanlara aldırmadan danışmadan Pars'ın durumunu öğrenmeye çalışıyordum.

+Pars ÇAKIR trafik kazası hangi odada acaba?

-Hastanız henüz normal odaya alınmamış hanımefendi yoğun bakımda ikinci kat.

Nasıl yani ben buraya gelene kadar boşu boşuna kendimi mi teselli etmiştim yani?

Ona birşey olmamıştır, en fazla birkaç çizik vardır gibi birçok şeyi boşuna mı düşünüp teselli vermiştim kendime, yoğun bakım demişti kadın demek ki o kadar kötüydü durumu.

Danışmadaki kadına teşekkür edip koşarak merdivenlerden ikinci kata çıkmaya başladım.
Merdivenler bittiğinde karşımda gördüğüm manzara içler acısıydı, Seray teyze Sonat amcaya sarılmış ikisi de yere oturmuş yoğun bakımın önünde bekliyorlardı.

İkisininde ağlamaktan gözleri kızarmış, gözlerini tek bir noktaya dikmişler boş boş bakıyorlardı...

Merhaba 😊 arkadaşlar yazdığım bu hikayede yanımda olup votelerinizi ve yorumlarınızı eksik etmezsiniz umarım😊
Şimdiden teşekkür ederim 😙😙😊