Zburzyć mur (Dramione)

PROLOG

Od kilku tygodni czarodzieje chodzą po ulicach przestraszeni i poddenerwowani. Nie magiczni za to patrzą na nich jak na wariatów, których natychmiast trzeba zabrać do pokoju bez klamek. Mugole jednak nie wiedzą, że ogromne zagrożenie dotyczy również ich. Jaki Czarnoksiężnik nie chciałby pozbawić szczęścia nie magicznych, którzy ich zdaniem są nie potrzebni na świecie i bezużyteczni. Zagrożeniem dla wszystkich jest Gellert Grindelwald, który po kilku latach siedzenia w Azkabanie uciekł z niego, aby zemścić się na wszystkich za wsadzenie go do tej śmierdzącej nory pełnej Dementorów. Pewnego dnia odwiedził Albusa, dyrektora Hogwartu i przedstawił mu swój plan zniszczenia świata czarodziejów, ale Dumbledore był temu pomysłowi przeciwny. Próbował nawet wybić mu z głowy te plany, ale Gellert nie słuchał i oskarżył Albusa za zniszczenie ich wieloletniej przyjaźni. Tak go zostawił, po prostu zniknął na zawsze z życia dyrektora.

Wakacje się skończyły, a uczniowie przyjechali do szkoły otoczeni przez aurorów i dementorów, które mimo że zabierały wszystkim szczęście chroniły ich przed jakimkolwiek atakiem ze strony wroga. Draco Malfoy nadal trzymał się ze Ślizgonami, ale nie zamierzał odsuwać się od Harr'ego, Rona i Hermiony. Nie byli wrogami od roku i wcale tego nie żałował. Lubił z nimi pogadać, a nawet w piątej klasie udało mu się u nich wyprosić udział w kolejnej mrożącej krew w żyłach przygodzie, w której mieli uratować szkołę. Czasy kłótni, wyzwisk i bijatyk poszły w nie pamięć. Udało mu się nawet wybłagać przebaczenie Hermiony za to jak ją dręczył. Za to, że przez jedno słowo doprowadził ją do płaczu. Od roku był innym człowiekiem i silił się, aby postawić się ojcu i pokazać mu, że też ma swoje zdanie i swoje wybory, ale nie potrafi spojrzeć mu w oczy.