She

Τι σου έχω κάνει

Σοφιας p.o.v.
Πφφ...Ο σπαστικός ήχος του ξυπνητηριού μου αντηχεί σε όλο το δωμάτιο. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Το ότι θα πρέπει να πάω σε αυτή την κόλαση που λέγεται σχολείο. Η ειρωνεία είναι ότι κάποιο το λένε αυτό χιουμοριστικά ενώ για εμένα το σχολείο είναι ένας τόπος μαρτυρίου. Δεν ξέρω και εγώ τι θα έκανα αν δεν είχα την Μαρία, το μόνο άνθρωπο που με στηρίζει. Αλλά παραξενεύομαι και με αυτήν ώρες ώρες. Πως και ένας τόσο εξωστρεφής άνθρωπος κάνει παρέα με ένα  καταθλιπτικό ανθρωπάκι.
Σηκώθηκα με άρνηση και ντύθηκα. Κοιταχτηκα στο καθρέφτη. Τα κατσαρά μαλλιά μου μπλεγμένα και τα μάτια μου κρυμμένα πίσω από αυτά τα τεράστια γυαλιά που αναγκάζομαι να φοράω. Τα ρούχα που φορώ μου είναι τελείως αντίθετα με το μικροσκοπικό μου σώμα. Μου είναι τεράστια αλλά δεν με ενδιαφέρει. Ομως, ας αφήσω τον άχαρο εαυτό μου στην δυστυχία του και ας βιαστώ γιατί η Μαρία θα με περιμένει.
Αφού τρώω ένα βιαστικό πρωινό και χαιρετήσω τον μπαμπά μου βγαίνω έχω από το σπίτι και συναντάω την κολλητή μου που είναι θεά όπως πάντα. Φοράει ένα σορτσάκι με ένα τοπάκι. Το ντύσιμο της δεν έχει τίποτα το προκλητικό, το αντίθετο μάλιστα. Ταιριάζει υπέροχα με τα μακριά μαλλιά της.
-Παιδάκι μου χαάεψες; με ρώτησε η Μαρία
-Όχι απλώς κάτι σκεφτόμουν, της αποκρίθηκε.
-Άντε όμως γιατί θα αργήσουμε,είπε αυτή.
-Πώς όμως τόση βιασύνη και γιατί τέτοιες ομορφιές σήμερα; την ρώτησα έχοντας πάρει ένα πονηρό ύφος.
-Εμμμ τίποτα καλέ. Απλώς ξύπνησα νωρίς σήμερα και... είπε μασώντας τα λόγια της.
-Πες ρε σαύρα της ερήμου. Να με σκάσεις θες; της είπα εγώ. Άσε κατάλαβα. Για το φίλτατο Δημήτριο όλα αυτά; (εσύ ναι εσύ έχεις πεθάνει)
-Εγώ; Από που κι ως που; απάντησε εκείνη
-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Τα είδα εγώ χτες τα βλέμματα, ανταπάντησα.
-Δεν σχολιάζω, μου είπε με ένα ξινισμένο ύφος.
Συνεχίσαμε να περπατάμε μέχρι όπου φτάσαμε στο σχολείο. Όλοι ήταν ήδη εκεί. Μετά την προσευχή ο διευθυντής μας ενημέρωσε ότι το τμήμα μου είχε κενό πρέπει τη και δεύτερη ώρα γιατί έλειπε μία φιλόλογος. Η Μαρία βλέποντας τον Δημήτρη να πάει με την παρέα του στην πίσω αυλή με έπρηξε να πάμε και εμείς. Με βαριά καρδιά ξέροντας το τι θα συμβεί την ακολούθησα.
-Γειά σας παιδιά! είπε η Μαρία.
-Ωωω καλώς τα κορίτσια είπε ο Άγγελος, ένα αγόρι του τμήματος μας.Τι κάνετε;
-Κορίτσια;Ποια κορίτσια βλέπεις; Εγώ βλέπω ένα κορίτσι και ένα φρικιό, πετάχτηκε ο Γιώργος που το χόμπι του είναι να μου κάνει τη ζωή κόλαση. Ρε Μαρία μου πως την κυκλοφορείς; Δε τρομάζεις; Εγώ πάντως την βλέπω και τρομάζω. Αλλά το βρήκα, σε πληρώνει. Πόσα σου δίνει να δω αν αξίζει να κάνω monsrersirting.
Τότε ένιωσα τα μάτια μου να βουρκωνουν και δάκρυα έκαναν την εμφάνισή τους.
-Άκου να σου πω μαλάκα, ακόμα τη Μαρία να φωνάζει. Την κολλητή μου δεν θα την ξαναπιάσεις στο στόμα σου. Κατάλαβες;
-Έτσι εξηγούνται όλα, είπε τότε ο Γιώργος. Σε πληρώνει και για να την υποστηρίζεις. Δεν είναι και ότι καλύτερο να δουλεύεις με ένα τέρας αλλά αφού έχει καλά λεφτά, συνέχισε.
-Μπορείς μα μου πεις τι σου έχω κάνει, τον ρώτησα.
-Απλώς μας ενοχλεί η παρουσία σου.
Αυτό δεν περίμενα να το ακούσω από το συγκεκριμένο άτομο. Τον Δημήτρη.
-Αυτό ήταν πεθάνατε, τους είπε νευριασμένα η Μαρία και άρχισε να τους βρίζει και να τσακώνεται άσχημα μαζί τους. Εγώ δεν έκατσα να παρακολουθήσω και άλλο αυτή την παρωδία και έτρεξα στις τουαλέτες. Εκεί ξέσπασα λυγμούς. Γιατί σε εμένα;

Γειά
Αυτή είναι η πρώτη μου ιστορία και θα ήθελα να δείξετε κατανόηση στα οποιοδήποτε είδους λάθος.
Μαίρη
       +φώκιας