Beautiful Goodbye

Prologue

"Do you still remember the story of the dark night?" I asked while looking at the sky. Gusto ko titigan ang bilog na bilog na buwan.

"Uh, the one about Batman?" Mapang-asar na tudyo niya sakin. Kumalas pa siya sa pagkakayakap sa akin at nginitian ako ng mapang-asar.

Kinurot ko nga siya sa tagiliran. "Ugh, there you go again." Saka ko siya tiningnan ng nakasimangot.

He intently looked into my eyes and held my arms. "Kasi naman misis, you know I'm not into dramashiits and you looked so serious too. Kanina naman you're so overwhelmed and all. Kinakabahan tuloy ako. I'm just making our atmosphere light. Tsaka-" Hindi ko na pinatapos ang kung ano mang sasabihin niya dahil hinila ko siya palapit sa akin at yinakap ng sobrang higpit na parang walang bukas.

I remained silent and feel the moment. I don't know if this will be our last hug kaya habang may oras pa ay hindi ko palilipasin ang pagkakataon. Mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya saka siya pinakawalan.

I stared at him and smiled. I started to tell him the story, again.

"Once upon a time, the sky is always bright at night. Palaging andyan ang bituin at buwan para bigyan liwanag ang kalangitan. Each one of them is happy because nobody leaves. Mahal na mahal ng buwan ang bituin and vice versa."

"The moon's life revolves only for the stars. The moon thought that the stars would never leave him until one night. Noong unti-unting sumisilip ang buwan sa kalangitan wala siyang nakita ni isang butuin. He waited. Naghintay siya hanggang sa nandyan na ang araw kaya wala siyang nagawa kundi lumisan." Huminga ako ng malalim at pinagpatuloy ang pagkwekwento ko.

" The next night he waited again 'til midnight but no stars showed up so he asked the sky."
" 'Have you seen the stars? Or any star? Did they told you where they are?' Nag-aalalang tanong ng buwan sa langit. It's their very first conversation kaya medyo nagulat ang langit but she managed to answer."

" 'No. But the stars told me that you need to bear with it. Hindi daw palagi kayong magkasama kaya sanayin mo ang sarili mong wala siya.' The sky said with a sad smile. Naguluhan man ang buwan sa sinabi niya, hindi na ito muling nagtanong pa."

"Kinabukasan ay ganun ulit. No sign of the stars, so the moon initiated a talk with the sky. Ilang gabi din ang dumaan at naging malapit ang buwan sa langit."

"One night, the stars came back happily."
" 'Where have you been? I'am so worried about you.' Nag-aalalang tanong ng buwan sa butuin."

"Ngumiti ang bituin. 'Dyan lang. I'm so proud of you moon, you managed to smile even without me.' Tila naguluhan ang buwan at tinanong kung anong ibig sabihin nun."

" 'Not all the time I'm at your side. Not all the time I'll be with you. There is someone more deserving of you than me so I made a way. I know you're happier because of the sky than me. Don't worry, I'm happy for you, too.' Sinserong pahayag ng bituin. Unti-unting pumatak ang luha ng mga langit kaya biglang umulan. The sky heard what the stars said and she's overwhelmed. The stars gave up the moon for her, for the sky."

"And that's the story of the dark night." Nakangiti kong sabi habang nakatingin sa langit.

"Alam ko na yan misis. But, hindi naman sa lahat ng oras nandyan ang buwan para sa langit ah. Minsan nga stars lang ang meron sa kalangitan." Naguguluhang tanong niya.

"Because the stars and the sky are best friends."

"Really?" Nakangisi niya tanong saka ako sinimulang kilitiin sa tagiliran.