Doorbraak

1.

Het 'geweldige' weer deze zomer en het vele binge watchen> door dat geweldige weer- kreeg ik de inspiratie voor het volgende verhaal. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Tips, feedback, stemmen en of reacties zijn altijd welkom. Laat gerust weten wat je er van vind. Ik ben benieuwd😉☺️

Hoofdstuk 1.

Vrijdag 17 maart 2017. 15:46 uur.

Sint Pieter Noord 2;
4818 cm boven NAP.
Maastricht;
4913 cm boven NAP.

De dikke regendruppels klaterde hard op het dak van hun dienstauto. Verveeld staarde Eva door de wazige voorruit de verte in en liet een diepe zucht naar buiten glippen. Toen ze haar blik opzij draaide en Wolfs' blik kruiste, schoot haar partner in de lach. Hij hoefde niet te vragen wat haar dwars zat. Haar uiterst sacherijnige blik vertelde hem genoeg.
"Wat vind je erger, die regen of het posten?" vroeg hij toen. Wetend dat ze aan allebei een hekel had. Glazig keek Eva haar partner aan en trok haar wenkbrauwen op.
"Meen je dat nou?" vroeg ze alsof hij de raarste vraag van de wereld stelde.
"Die regen natuurlijk. Het posten is zo voorbij maar die regen is oneindig." Meende ze. Wolfs lachte. Eva rolde met haar ogen maar ook bij haar kwam een klein glimlach tevoorschijn. Knikkend en mee instemmend keek Wolfs terug naar de voorruit.
"Weetje, soms vraag ik me af of die wolken nou nooit is een keertje leeg zijn." Mompelde hij. Eva lachte. Toen hij zijn hoofd opzij draaide en haar aan keek, zag hij een bespotte blik in haar ogen schitteren.
"Die vaag had ik me weken geleden ook al afgevraagd. Het antwoord is trouwens nee. Die regenwolken ontstaan ter plaatse." Grinnikte de rechercheur. Wolfs glimlachte flauw. Leuk was het al lang niet meer, maar gelukkig kon Eva er nog om lachen.
Bewonderend keek hij naar de schitterende lichtjes in haar blauw-groene irissen. De manier waarop ze naar hem keek liet een warme gloed door zijn lichaam stromen. Haar blik stond zacht. Gemoedelijk en vol liefde. Hij vermoedde dat Eva meer voor hem voelde dan enkel vriendschap. De manier waarop ze soms naar hem keek verraadde dat. Maar Eva kennende, wist Wolfs dat ze dat nooit zomaar aan hem toe zou geven. Ze was te koppig, gereserveerd en gesloten naar andere toe. Zijn vermoedde zal niet zomaar bevestigd worden en zolang die onduidelijkheid tussen hen bestond, zou hij ook nooit zelf zijn ware gevoelens aan haar uiten.
Eva was uiteindelijk degene die het geladen oogcontact tussen hen verbrak. Ze wende haar blik uit de zijne en keek in de achterruit kijk spiegel waar ze meerdere auto's op hen af zag komen.
"Het AT is er." deelde ze overbodig mee. Wolfs knikte. Hij had het al gezien. Voor enkele seconden vond zijn blik opnieuw die van haar. Hij glimlachte genegen. Eva lachte terug.
Vervolgens klikte ze beiden hun riem los en deden de auto deur open. De koude akelige tocht die langs Eva's benen omhoog kroop, liet de rechercheur doen huiveren. Een diepe zucht verliet haar mond. De tegenzin was groot. Ze wilde niet naar buiten. Niet weer de kou in en nat geregend worden. Maar ze moest. Werk is werk.
Een groep Nederlandse mannen van werd er van verdacht meisjes en vrouwen uit Azië gesmokkeld te hebben. Na een anonieme melding had Mechels haar top team gelijk op de zaak gezet. Eva en Wolfs hadden door veel ondervragingen, posten en uitbundig speurwerk uiteindelijk de zaak in beeld weten te brengen. Zo had de groep hen naar deze plaats in het bos geleid waar ze zeer waarschijnlijk de vrouwen gevangen hielden. Het wachten viel nog op het AT maar nu zij aanwezig waren, kon de inval beginnen.

Met een vies gezicht keek Eva naar de modderige grond terwijl ze haar weg naar het AT vond. Onderweg ontweek ze meerdere plassen en vloekte binnensmonds wanneer ze weer eens diep in de modder weg zakte.Toen ze bij de groep aankwam, stelde zichzelf vriendelijk aan de leidinggevende voor.
"Eva van Dongen ." schudde ze de man de hand.
"Bert van Dam." Bromde hij terug waarna Wolfs zijn partners voorbeeld volgde.
"We vermoeden dat de meisjes binnen zitten. De groep heeft zo'n uur geleden meerdere tassen met levensmiddelen naar binnen gebracht waar ze zijn momenteel, als het goed is, nog steeds zijn." kwam Eva vervolgens gelijk ter zake. Bart knikte begrijpend en seinde het team bij elkaar.
Terwijl Wolfs de overige informatie deelde en Bart het plan van aanpak uitlegde, luisterde Eva stilletjes mee. Haar aandacht lag voornamelijk bij het gesprek. Maar af en toe betrapte ze zichzelf er op dat naar Wolfs aan het staren was. Hij intrigeerde haar. De fronsrimpels op zijn voorhoofd versterkten zijn serieuze blik. Af en toe glimlachte hij even. Dan trokken zijn mondhoeken lichtjes omhoog en leken zijn ogen meer te twinkelen. Meerdere keren veegde hij de natte plukken haar uit zijn gezicht. De regen die met bakken uit de hemel kwam, werd opgevangen in zijn vergrijsde plukken woeste haar waardoor kleine straaltjes water over zijn gezicht naar beneden gleed. Enkele regendruppels bleven in zijn stoppelbaardje achter maar het meer en deel verdween in de katoenen stof van zijn kogelvrije vest. Dromerig keek ze haar partner aan. Toen hij plots opzij keek en Eva's blik kruiste, keek de rechercheur gauw weg.
"Kom je?" vroeg Wolfs toen waarop Eva kort knikte. Ze waren er klaar voor.
Samen met Bart en drie andere, slopen de rechercheurs naar de ingang van het gebouw toe. Het AT forceerde behendig de deur waarna de groep luidruchtig naar binnen stormde. Met hun wapens voor zich uit gericht, begaven de Eva en Wolfs zich naar het midden van de ruimte toe. Vier mannen die zojuist nog gezellig zaten te kaarten, waren geschrokken opgesprongen. De eerste greep naar het wapen dat op tafel lag, maar voordat de man werkelijk een gevaar kon vormen, was hij door het AT al overmeesterd.
Wolfs liet zijn ogen door de ruimte gaan en ontdekte een deur die in de schaduw verborgen lag.
"Eva." riep hij zijn partner en knikte naar de dichte deur een eindje bij hen vandaan.
Meerdere woorden waren op dat moment niet nodig. Ze begrepen elkaar. Bij de deur aangekomen werd het slot opnieuw geforceerd. Een trap kwam in zicht die Eva al gauw als eerste af stormde.
Beneden in de kelder was het donker. Een klein brandend gaslampje die in het midden van de ruimte stond, was de enige bron van licht. Langzaamaan wendde Eva's ogen aan het donker waardoor ze steeds meer vormen kon onderscheiden. Zo ook de silhouetten van de angstig ineen gedoken mensen.
Meerdere jonge vrouwen, zaten in kleine groepjes op vuile matrassen op de grond. Doodsbenauwd keken ze binnenstormers aan. Een van de vrouwen had haar beiden handen in de lucht gestoken en was opgestaan. Een veel te dun vies jurkje, bedekte haar bleke huid die de uitstekende botten bij elkaar wist te houden. Verzwakt en met amper energie strompelde de vrouw naar voren. Vlug schoot Eva haar te hulp toen de vrouw vermoeid in elkaar zakte. "It is alright, you're safe now. We're from the police." Stelde Eva haar gerust en greep naar het toestel in haar zak om de ambulance op te roepen.