Öldü. Her zaman yanımda olan, asla beni bırakmayacağına yemin eden sevgilim gitti. Tek güvencem gitti.
Karşımda öylesine cansız bedeni duruyordu. Baktım ona uzun, uzun. Normalde bakışlarımı farkeder ve o da bana bakmaya başlardı. Bu sefer bakmadı. Kalbini mi kırdım diye düşündüm bir an. Yanına yaklaştım ve onu öptüm. Normalde öptüğümde hemen barışırdık. Bu sefer olmadı. Kıpırdamadı bile.
Saçını okşadım, elini tuttum, ona şarkı söyledim... Bakmadı yüzüme.
Beyaz bir örtüyle yüzünü kapattılar. Elini bırakmadım. Elini bırakmam gerektiğini söylediler. Bırakmadım.
İşte o gün yüzünün her bir kusuruna aşık olduğum kişiyi son görüşümdü.
YOU ARE READING
ÖLÜME SON DAKİKALAR
General FictionBana dair ne kaldı geride. Sadece bir boşluk. Geriye her dönmek istediğimde o boşlukta kayboluyorum. Peki ya ileride ne var? Bunu yaşayarak öğreneceğim. Ama umutlu olduğumu söyleyemem. Yine aynı ben yine aynı acılar. Her zamanki gibi aynı korkular...
