YILLAR SONRA

1.BÖLÜM

Duştan çıktıktan sonra üzerime kalın birşeyler giyip havluyu kafama sardım , sabahtan beri hiçbirşey yemediğimi hatırlayarak mutfağa ilerledim Eceden kalan yarım kahvaltıyı yemeye başladım. 5 gündür sesini duymadığım annemi hatırlayı telefonu elime aldım . Annemle biraz muhabbet ettikten sonra telefonu kapattım . Bu sene yeni üniversiteye geçtim istediğim yeri de tutturmuştum Ege Üniversitesi ama hala mutlu değildim . 7 gündür İzmirdeydim buraları öğrenmek için gelmiştim ama yaptığım tek şey markete gidip eve geri gelmek oldu , bugün karar verip evden dışarı kendimi atıcaktım . Üzerime birşeyler giyip çantamı aldım arabanın anahtarlarını da alarak apartmandan çıktım, yürümenin daha iyi olacağını düşünüp sahile yürümeye başladım...

Bankların birine oturup denizi izledim gökyüzü kadar mavi fakat gökyüzüne kilometrelerce uzak Erisle bana benzetmiştim . Kulaklığı kulağıma takarak bir şarkı açtım "Geceleri uyanık kaldın mı ? Sadece rüya görmemek için ." sözleri söylenirken düşünmeye başladım onu rüyamda görmek beni mutlu ediyordu,rüyam bana gerçekten hissi uyandıyordu, düşünüp düşünüp yüzümü güldüren bir rüya ama diğer yanım onu unutmak istiyordu, fırlatıp atmak istiyordu ama anılar buna pek müsade etmiyordu istemsizce akan gözyaşlarımı silip o günlere tekrar geri döndüm.

Yanlış hatırlamıyorsam günlerde salıydı Buğra sayesinde o gün Erisi ilk defa görecektim doğruyu söylemem gerekirse ilk görüşte Erise bu kadar bağlanacağımı ve unutamayacağımı düşünmemiştim o gün ondan resmen 10 adım uzaktaydım ama ne hikmetse o günün akşamı onun benim için en iyiysi olduğu fikrini doğrulamıştım. O sıralar günün çoğunluğunu dışarıda arkadaşlarımla takılarak geçiriyordum , Buğra benim yakın arkadaşlarımdan sayılacak kadar iyi tanıyoduk birbirimizi Eriste onun kankasıydı tabiki . Tanışma hikayemiz saçma olsa da onu cidden çok sevmiştim. Yüzümde aptalca bir tebbessüm oluşurken gözümden akan yaşları durduramamıştım güzel başlayan hikayemiz kısa sürmiştü ve ben onu aradan 5 sene geçmesine rağmen unutamamıştım. Belki de onu görsem tanımazdım ama aklımdan o bir türlü çıkmıyordu , nasıl olur da onu görmeden hala onu sevebiliyordum veya bu sevmek değil de özlemek miydi?

"Hayat göz açıp kapanana kadar ki geçen süre değil mi ? Neden aklım öyle demiyor,neden kalbim her attığında ismini sayıklıyor ve ben , sen beni hiç sevmemişken neden seni unutamıyorum?"

Gök gürültüsüyle birlikte eve gitmem gerektiğini anladım , son bir kez daha deniz manzarasına bakarakbanktan kalktım önümde birinin olduğunu son anda anladım

" Kusura bakmayın ,görmemiştim"

diyerek kibarca özür diledim. Tanıdık bir ses

" Simay?"

Kafamı kaldırıp baktığımda karşımda Buğra duruyodu

"Buğra?"

Hafif bir tebbesüm ederek devam etti

"Simay cidden sen misin? Burada na arıyorsun?"

Tabii ya o benim burada okuduğumu bilmiyordu

"Ben burada yani İzmir Üniversitesinde okuyorum"

Şaşırarak bana baktı ve bir anda gülümseyerek

"Bende yani bizde"dedi Bir korna sesi duyulduktan sonra "Kendine iyi bak,görüşürüz" diyerek arabaya doğru ilerledi ve ben bu şoku üzerimden atamadan olduğum yerde kalakaldım şimdi Erisde mi buradydı?

Herkese merhaba :)

Bu benim wattpad üzerinden yayınladığım ilk kitap . Umarım beğenirsiniz :D