KURTARILAMAZ

SİLİK

       "Evet Elmas hanım.Çok iyi hatırlıyorum.Ben henüz küçüktüm ama hafızam çok güçlüdür.O an ise hiç aklımdan çıkmaz.Siz dinlemeye lütfen devam edin."

        Elmas Kıvanç,benim gittiğim psikologdu.Neden bu kadar depresif olduğumu çözmem gerekiyordu.Hatta,neden her şeyden bu denli bıktığımı.Diğer insanlardan farklı olmam benim suçum muydu?Takıntılı bir genç kız,bazen de hayaller gören...Sanrılardan bunalmıştım.Onları engelleyememek ise beni yoruyordu.Ailem ile aram kötüydü,ben her geçen gün zaten deliriyordum.On altı yaşında olan bir genç kızım,ve hayır aşkı meşki dert eden bir insan değilim.Ben her dertten önce,insanlığın kötüleşmesine ve gitgide küle dönüşmesine,yeniden doğamamasına yanarım.Bu da benim hakiki kişiliğim.

         "Peki...Başka ne hatırlıyorsun?" diye sordu usulca."Hatırlamak istemediğim şeyler." diye yanıtladım,ağlar vaziyette.Sonra kahkahalar atmaya ve...Nefes alamamaya başladım.Hızla su getirdi,ölüyordum,hissettim.İçimde bir şeyler koptu.Beni sakinleştirdi,seansın bitimine üç dakika kadar kalmıştı.Az daha konuştuk.Elmas Hanım,beni buraya kadar büyük bir sabırla dinlemişti.Seans süresi ise bitmişti.

       Bir insanın bilinçaltına itmesi gereken olaylar,bende niye buz dağı gibi apaçıktı?Bende,zihnimde yorulmuştuk.Bazen "Varsın,hafızam güçlü olmasın." diyordum ve bunu dediğim için pişman oluyordum.Bir insan neden bunu der,bu kadar özelken?Beni korkutan,üzen şeyleri hatırlıyordum ama bunu istemiyordum çünkü hassas bir ruhum var ve...Bu kadar kötü şeyler...İnsanı üzebiliyor değil,benim gibi,tuhaf insanları üzebiliyor.Ben ise ayakta kalmaya çalışıyorum.

        Kendimi sorguladım.Bu anılardan neden korktuğumu,o anıları unuttuğum an kendime sordum ve irkildim.Defalarca kez gözlerim arka arkaya doldu ve ağlamaya başladım.Çantamı alıp odadan çıktım,daha sonra ise kliniğin olduğu bölgeyi terk ederek eve gitmek için otobüs durağına gittim.İnsanlar bir tuhaftı.Hepsi,en az benim kadar tuhaftı,ama bu tuhaflık,benim ki kadar saf değildi.Bu tuhaflık,sinsilik ve nefret yüklüydü.Bu tuhaflık,ikiyüzlü ve sahte kişilikleri sırtına almış,beraber karakterin duvarlarını tırmanıp yüz ifadelerine hatta ve hatta vücutlarına taşmıştı.Bazı insanlar ise dertliydi;neyin ne,kimin kim olduğunu saptayamayacak kadar dertli.Bazı insanlar ise kördü,yanlarından geçen insanların içine bakamayacak kadar kör.Ya ben farklıydım,ya da onlar saf.