JANSET

Yeni Bir Gün.

     Günün ilk ışıklarıyla uyanırken kendimde bir değişiklik farkettim. Eski beni kaybetmiştim. O ölmüştü. Ama nasıl, neden, ne zaman?
      Bu kadar değişmeme sebep olan şey tam olarak neydi? Lakin ben buna sebep olan herşeyden ve herkesten nefret ediyorum ve bir o kadar da minnettarım desem yeridir.
       Bir insan bir gecede nasıl bu kadar değişebilirdi ki? Acılarım mı olgunlaştır mıştı? Yoksa büyümek mi denir buna? Veyahut alışmak...
        Hissizleşmiştim. Tuhaftım işte. Artık eskisi gibi sorumluluklarım umrumda değildi. Aslına bakarsak hiçbirşeyi umursayamıyordum artık.

         Yatakta doğruldum ve başucumdaki penceremin perdesini araladım. Hava adeta mükemmeldi ve karşı konulamaz bir tavrı vardı. Zaten karşı koyan da kimdi ki?
          Hemen hazırlanıp dışarı attım kendimi. Evet attım. E yani buna atmak denilirdi çünkü. Resmen yataktan kalkar kalkmaz soluğu dışarıda almıştım. Kafam bomboştu. Hiçbirşey düşünemiyordum sanki. İnsanlar, hayvanlar, herşey o kadar tuhaf ve anlamsız geliyordu ki... Yalnızlığı kabulleniş miydi bu?
Yürüdüm,yürüdüm ve yürüdüm.
Hiç ama hiç bilmediğim sokaklarda, caddelerde bomboş bir şekilde sadece yürüdüm. Ruhsuz gibiydim. Ne mutlu hissediyordum ne de üzgün. Hiçbirşey hissetmiyordum. Boşluğa düşmüştüm sanki.

Boşluktaydım...