Ik ben Iris en dit is mijn verhaal. Vanaf een jonge leeftijd had ik al snel de kracht om te veranderen. Het liefst bleef ik voor de rest van mijn leven in een wolvenlichaam maar dat stonden mijn ouders niet toe: 'mensen weten dat je bestaat maar niet als wolf, als je ineens weg bent is dat raar' en die zin bleven ze herhalen. Ik ben altijd wel lid geweest van een roedel maar toen ik 10 jaar was liep dat uit de hand en ik liep weg uit de groep. Sindsdien ben ik altijd alleen geweest en ben ik nooit meer terugveranderd naar een mens.
Ik houd mijn lichaam laag bij de grond en langzaam zet ik stapjes naar voren ik wacht op het goede moment en val aan. Na mijn maal heb ik nog wel wat energie over en ren de berg op. Ik kijk naar boven en zie dat de maan mooi rond is. Ik huil ernaar maar reacties hoor ik niet, dat klopt want mijn roedel bestaat niet.
Ookal dat ik ben weggelopen bij mijn ouders een hele tijd geleden denk ik wel nog aan ze, niet omdat ik ze zo mis maar omdat ik wil weten wat ze nu aan het doen zijn. Ik ben weggelopen omdat ze dingen van mij gingen vragen die niet normaal waren. Ik moest met de alfa van die roedel aanpappen en mijn ouders deden er alles aan om mij maar in contact met hem te brengen.
*flashback*
'Iris kom eens dan stel ik je voor aan Jacob, de alfa van de roedel' Zegt mijn moeder tegen me met een hoge stem. Ik zucht en strompel naar mijn moeder toe. Jacob kijkt me aan in mijn ogen maar het doet me niks. Ik stel me netjes voor en loop dan weer terug naar mijn plekje boven op de berg. Ik zie vanuit mijn ooghoek dat mijn moeder een beetje awkward lacht naar de alfa. Ik draai me nog even om en zet dan een sprintje in naar boven.
De volgende dag is mijn moeder er nog niet klaar mee. 'Weet je wel hoe geweldig het is om een alfa te zijn?' Ik zucht en rol met mijn ogen. Ineens word mijn moeder volledig boos. 'Je zorgt er maar voor of je bent weg hier!' en met een woedende blik kijk ze me aan. 'best' zeg ik kortaf en ik loop de berg af. Achter me zie ik mijn ouders naar me kijken en toen gebeurde het. ik kijk nog voor een laatste keer naar mijn ouders, draai me dan om en ren weg, weg het bos in. 'We vinden je wel!' schreeuwt mijn moeder. 'je overleefd het niet alleen!' ik heb me niet meer omgedraaid en ben weggerend.
KAMU SEDANG MEMBACA
The lone wolf
Manusia Serigalaover Iris een meisje waarvan haar ziel in een wolvenlichaam is gepropt. Ze loopt weg uit een pack en leeft door als een lone wolf, maar wat erbij allemaal gebeurt moet je maar lezen.
