Gasoline

⚫

Benim gibi deli misin? Benim gibi acı içinde misin?

Yuri'nin ince parmakları ilaç şişesinin kapağını sardı. Uyuması gerekiyordu, bütün günün yorgunluğunu ancak böyle atabilirdi üzerinden.

Yüzünden set makyajı çıkarıldığında, iyi davranmak zorunda olduğu hayranlar çevresinden birer birer eksildiğinde, eve döndüğünde yüzündeki yorgunluk anlaşılması kolay, resimli bir kitap gibi okunabiliyordu. Gözleri bütün dünyaya bir yorgunluk perdesi altından bakıyordu.

İlaç şişesinden çıkarttığı hapı bardağındaki suyun yardımıyla yuttu. Yarım saat sonra etkisini gösterecek, bedenini biraz olsun dinlendirme fırsatı bulacaktı. O zamana kadar düşünebilirdi.

İlaç almadan uyuyamadığını düşünebilirdi. Bütün gülümsemelerinin antidepresanların etkisi olduğunu düşünebilirdi. Bütün insanların akıllı sandığı bir deli olduğunu düşünebilirdi.

İnsanlara söyleyemediği gerçekleri düşünebilirdi. Ne kadar kolay yıkılabildiğini söyleyebilirdi.

Çünkü bilirdi ki insanların en güçlü sandıkları kişiler, yıkılmaya en eğlimli kişilerdir. Onlar demirden bir zırh içinde camdan bir kalp ve ondan da kırılgan bir ruh taşırlar. Aldıkları darbeler zırhı etkilemese de içindeki kalbi ve ruhu derinden etkiler. Zırh bedenden çıkarılmadıkça sahibi bile fark edemez bu kırıkları. Çünkü zırha hiçbir zarar gelmemiştir. Belki de güçlü görünmelerindeki sebep budur.

Yuri biliyordu ki ruhu kırıktı. Ruhunun kırık parçalarının arasına dolacak bir yapıştırıcı arıyordu. Bedeni her ne kadar gizlese de yorgundu. Evet yorgundu, gereksiz nezaket göstermekten, oradan oraya koşturmaktan, herkesin dilinde olmaktan yorgundu. Yüzünü nereye çevirirse çevirsin kendi yüzünü görmekten ve internette dolaşırken kendi hakkımda çıkan yalan yanlış haberleri görmekten bıkmıştı.

Bütün bu yorgunluğa rağmen Yuri oyunculuk yapmayı seviyordu ve bu onun eskiden en büyük hayaliydi. En uç karakterlere bile hazırlanabilirdi. Bu iş için gerekli olan yeterliliğe fazlasıyla sahipti. Ayrıca klasik bir işte çalışmaktansa -mesela bir plazada çalışan bir beyaz yakalı olabilirdi- sevdiği işi yapmayı tercih ederdi.

Onu yıkan şey etrafında onun cafcaflı özgeçmişinden yararlanmak için bulunan insanlardı. O insanların arkadaşlıkları gerçekten, modern kimyanın ürünüymüşcesine yapaydı. Artık güvenecek kimsesi yokmuş gibi hissediyordu. Her ilgili bakışta ve gülüşte sırtına saplanmak üzere beklenen bir bıçak görüyordu sadece. 

Böyle anlarda uykunun kollarına sığınıyordu.