De Jongen Die Met Vogels Praat
‘’Met kleine stapjes zette Raav zichzelf voort, liep hij langzaam door de school om zichzelf zo min mogelijk te laten opvallen. Maar hij viel altijd op. Raav, de jongen die met vogels praat. Er werd over hem gepraat, wel vaker dan eens per dag, maar dat liet de vierjarige Raav koud. Nog steeds zat hij elke pauze opnieuw naar de prachtige vogels in de boom op het schoolplein te kijken. Meestal was hij leeg, dat wel, maar heel af en toe kwam er een merel of een musje in zitten. Raav riep altijd naar de vogels. Hij was zelfs een keer in de boom geklommen om er tegen te gaan praten, maar gelukkig hadden de leraren hem er uit gehaald voor hij zou vallen.
Ook deze dag was er geen vogel te bekennen toen Raav de school uit snelde en de boom bestudeerde. Dat was zo gek nog niet, het was immers al november. Raav had al een maand geen vogel meer gezien. Geen wilde in ieder geval. Zijn grasparkiet zag hij iedere dag. Hij keek een beetje teleurgesteld, maar herpakte zich snel, want hij wist dat er morgen weer een nieuwe dag zou zijn. Morgen zou er misschien wel een vogel zijn.
Na nog een paar uur doelloos verscheidene blaadjes papier verspild te hebben aan de perfecte tekening van een specht, beende Raav de school uit. Onderweg keek hij in elke boom, bestudeerde hij elk bosje en elk stukje natuur dat hij kon vinden in de hoop een vogel te vinden. Maar tevergeefs, zijn gevleugelde vrienden waren nergens te bekennen. Totdat Raav plotseling een hard geluid hoorde. Hij keek omhoog. Boven zijn hoofd zag hij een zwarte, grote specht zitten, die een gat probeerde te boren in de torenhoge boom. Raav schrok. Straks breekt hij zijn snavel nog!
Raav keek even om zich heen, waarna hij met helemaal niet zoveel tegenzin zijn rugzakje liet vallen en op de eerste tak van de boom stapte. Gelukkig was Raav erg licht van gewicht en tenger gebouwd, dus de tak kon hem houden, ondanks dat het er niet stevig uit zag. Raav had daar niet op gelet. De vogel vond hij veel belangrijker dan die tak.
Terwijl Raav de hoge boom in probeerde te klimmen, begon zijn moeder, die al tien minuten thuis op hem gewacht had met koekjes en thee, zich zorgen te maken. De vrouw van middelbare leeftijd trok haar dikke jas aan en begon aan de wandeling naar de school van Raav. Ondertussen was Raav al een stuk hoger in de boom geklommen. Op zeven meter hoogte vond hij het toch wel een beetje eng worden, maar Raav was niet van plan op te geven. Zo gauw zijn moeder hem had gevonden en onderaan de boom stond te roepen dat hij er onmiddellijk uit moest komen, was Raav al twaalf meter omhoog geklommen en nog maar een meter verwijderd van de vogel. De specht schrok toen Raav een hand naar hem uitstak en vloog weg. Raav keek hem peinzend aan en besloot toen dat hij achter hem aan wilde gaan. Hij sprong naar voren en wapperde ongecontroleerd met zijn armen, die in zijn fantasie vleugels waren. Zo gauw Raavs lichaam de grond raakte, was er een grote groep mensen om hem heen komen staan. Hij werd dan wel gezien als een mens, maar in zijn hart zal hij altijd een vogel blijven’’, eindigde de vader van Raav zijn verhaal snikkend, waarna de kist de grond in werd gegraven.
