The Writer's Note

It's started when I was in 3rd grade, it's my first day in school knowing that my mom is not okay. I live with my Auntie Lelet. They raise me because there's no one left in me. My mom is on a comatose.

"Hermia dear," I woke up when I heard a voice of worry. Soft and caring.

"M-mom." A smile was plastered on her face when she heard my voice calling her.

She patted my forehead and kissed it. Then, she caressed my chick.

"Sleep now, my dear." That then, a tear drop fell on my chick.

__

"Ano 'to?!" Tanong ng kaklase kong si Trixie at biglang hinablot ang aking notebook na kanina ko pa sinusulatan. Tinaas niya ito at sinuri. Hindi ako kumibo hanggang sa tuluyan na niyang punitin ang kapirasong papel doon. Tears begun to form in my eyes.

I heard a thud when I realized that she hit me with my notebook, that's when my tears begun to fall. Ye, I'm weak. I'm a crybaby.

Araw-araw na lang nila ginagawa sa akin ito. Ako na lang lagi ang pinagtitripan. Hindi ko alam kung bakit hindi na 'ko nasanay. Lagi na lang din akong nai-iyak.

"Oh? Anong iniiyak mo diyan? Witch."

"Ano 'ba! Tigilan niyo nga siya! Hermia, okay ka lang ba?" Napatingin ako sa nagsalita. It was Nico. He smiled at me, but then...

"Pft. Syempre hindi! Loser ka nga pala kasi! Hahahaha!" All of my classmates started to laugh. Pathetic. They're right. I'm a soar loser who can't even defend herself.

Hindi ko kayang sumagot sa kanila. Hindi ko kayang magalit. Isang uri lang ng emosyon ang naipapakita ko sa kanila. Sa iisang notebook ko lang talaga naiilalabas ang mga sakit ng loob ko. Doon ko rin lang nailalabas ang lahat ng aking emosyon, sa isang simpleng papel.

A very loud thud was heard at napalingon kami sa direksyon kung saan iyon nanggaling. It was our class adviser. Base sa expression niya, mukhang galit na galit ito. Naglakad siya papunta sa harapan na nakakunot ang noo. Nagulat ako ng bigla itong lumingon sa akin, then I saw her face softened. But that was just a few seconds.

"Get a one whole sheet of paper, now!" Agad kaming napakuha ng papel sa bag dahil sa lakas ng boses ni Ma'am.

"All of you will take an examination in Math!"

Nabigla ang marami sa gulat. Ang iba naman ay napabulong sa galit. Habang ako ay wala paring expression na ipinapakita.

"Hoy Mangku, pakopyahin mo ko ha." I heard Trixie whispered to me. Ye, Mangku, short for mangkukulam. How I hate this.

"Ms. Mendez." Napalingon ako kay Ma'am ng bigla niya akong tinawag.

"Go to the Dining Hall. Now." With her demanding voice and full of authority, agad akong napatayo kahit na nagtataka pa rin ako sa utos niya.

"Pero Ma'am, hindi ba siya magte-take ng exam?" Tanong ni Nico na masama ang pinupukol na tingin sa akin.

"Minus five, Mr. Valdez." Nagulat ang lahat sa sinabi ni Ma'am. Dahil doon, wala ng nag-atubili pang magsalita sa kanila.

Lumabas na ako sa klase at dumeretyo sa Dining Hall. Walang tao doon bukod sa mga nag-seserve ng pagkain. Hindi pa naman kasi oras ng lunch kaya wala pa sila.

Umupo ako sa may dulo at inilabas ang notebook ko. Nagsimula na akong magsulat ng biglang may nagsalita.

"Wow Miss, ang galing mo namang magsulat. Writer ka ba?" Napalingon ako sa nagsalita. It was one of the waiters in the canteen. Hindi niya pa rin ina-alis ang tingin sa aking kwaderno. Kaya bigla ko na lamang itong naisara. One of I hate the most is intruding someone's privacy. Hindi ba nila alam na personal na bagay ang basta-basta nilang hinahalungkat.

"Oops. Sorry. Hindi ko naman sinasadya. Tyaka, hindi ako intruder no. Sakto lang kasi akong napatingin sa sinusulat mo. Ang ganda kasi eh." Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Am I thinking outloud? Or is it just my imagination?

Umiling ako sa kanya. "No, it's okay. Salamat, you're the first one who complimented on to my works."

Wala akong emosyon na ipinakita sa kanya. Just my normal expression. Ayoko ng muling magtiwala sa mga lalaki. Tumango lamang siya sa sinabi ko at muling nagsalita.

"You know, not all the boys are bad as you think. There is still someone who's good as you." Muli na namang napakunoot ang noo ko sa kanya. Ganon ba karami ang nabasa niya sa notebook--

"Wait, how did you--"

"Zen!"

Hindi ko na natuloy ang tanong ko ng bigla siyang tinawag ng isa sa mga cashier sa canteen. He gave me an apologetic look at nagpaalam na.

"Sorry Ms. Mia, kailangan ko ng umalis. Sa susunod na lang ulit." He smiled at me at tumakbo palayo.

Doon na rin nagring ang bell at sunod-sunod na mga estudyante ang pumasok sa canteen. Napuno na ang counter kaya hindi ko na rin nakita si Zen. Weird. Ano ba ang mga nabasa niya notebook ko.

Binuksan ko ng muli ang notebook ko kung saan naka-ipit ang aking ballpen. Bigla akong nagulat sa makita ko. Pero paano--

___