YOL

1. Bölüm

Merhabalar! Yol'un ilk satırları yazıya döküldüğünde tarih Mart 2017'ydi. Neredeyse 7 yıl olacak, oysa dün gibi, benim aklım almıyor. Geçmişte bu yolculukta bana eşlik etmiş olan ve bugün güncelde yeniden okuyan; unutmayan, hep hatırlatan, sevgisini, desteğini her daim paylaşan herkese sevgiler. İlk kez okuyorsanız, umarım siz de en az bu yoldan daha önce yürümüş olanlar kadar keyif alırsınız. Düzenleme sonrası ilk bölüm yeniden yayında. Diğer bölümleri de özgür bir zamanlamayla paylaşmaya devam edeceğim.

Yol'u yeniden yayınlamanın heyecanı çok başkaymış. Bu enerji bize iyi gelsin.

Zeynep Begüm Yıldırım

Dallas 28/12/2023

Not: Zamana yenildim, artık 'her şey'i ayrı yazıyorum.

Not 2: Bölüm Şarkısı Can Kazaz - Kırlangıçlar Gibi

Uçağın yolcu alımına hazır olduğu anonsuyla beraber bekleme salonunun kapısında yüzlerce yolcu sıraya dizilmişti. Henüz daha binmeden ağlamaya başlayan küçük çocuklar, birbirine tutkuyla aşık oldukları bir türlü ayrılamayan bedenlerinden anlaşılan Slav bir çift, İtalyan olduklarını tahmin ettiğim çok yakışıklı ve kaslı gay bir çift, yüzü bile görünmeyecek kadar kapalı birkaç kadına eşlik eden Arap bir adam. Binmek üzere olduğum uçak, tatil beldesine giden her uçak gibi tipik bir milletler karmasıydı. Körükte başlayan gözlemlerime uçağın içine geçtikçe devam ettim. Çift koridorlu büyük bir uçaktı bu. Yeni nesil bir Boeing 777-300Er.

Babamın mesleği sebebiyle uçaklara, seyahatlere ve farklı insan yüzlerine aşinaydım. Çocukken tatillere ailemle birlikte giderdim. Son iki senedir kendi kanatlarımla uçmak üzere beni özgür bırakıyorlardı. Liseyi yeni bitirmiştim. Üniversite sınavından yeterli yükseklikte puan alamadığım için sınava bir sene daha hazırlanmaya karar vermiştim. Ekim sonunda çıktığım kısa tatilde farklı ülkelerden arkadaşlarımla ikinci kez toplanacağımız bir gençlik kampına gidiyordum. Yeniden sınav maratonuna girmeden önce çıktığım bir motivasyon tatiliydi bu.

Diğer yolcuları takip ederek uçağın içinde ortalara doğru ilerledim. Koltuğum koridor tarafında yer alıyordu. Uçak fazla dolu olmamasına rağmen şans o ki benim etrafım dakikalar içerisinde tamamen dolmuştu. Yanımdaki iki koltukta etrafa huysuz bakışlar atan yaşlı bir çift vardı. Ben geldiğim için yanlarındaki koltuğun dolmasından iyice rahatsız olmuş görünüyorlardı.

Arka taraftaki boş koltuklara alıcı gözle baktıysam da yerimde kaldım. Biletim, şirket çalışanlarına ve ailelerine tanımlanan indirimli bir biletti. Uçuş ekibi durumdan haberdardı. Boş koltuğa geçme ve benzeri taleplerimle dikkat çekmek istemiyordum. Pilot kızı olarak tanınmak böyle durumlarda bende mahcubiyet yaratıyordu. Fakat şartlar ağırlaşmaya devam ediyordu. Koridorun diğer tarafında kül sarısı saçları günlerdir yıkanmamış gibi görünen, siyah atlet ve kısa şort giymiş bir kız vardı. Gözlerini üzerime dikmesi ve ağzındaki sakızı şişirip şişirip patlatması sinirlerimi zıplatıyordu. Onu yok saymanın yolu olarak müzik dinlemeyi seçtim. Baş üstü kompartmandaki sırt çantamdan kulaklığımı almak üzere yerimden kalktım. Parmak uçlarımda yükselerek çantamı karıştırırken koridoru tıkadığımın farkında değildim. Hafif bir öksürük sesiyle irkildim.

"Pardon." dedim, çok da düşünmeden.

Neredeyse herkesin yabancı olduğu bir uçakta önünde dikildiğim bu çocuk da...ama bu ne kadar... vay canına. Oldukça yakışıklıydı. Koyu renk, asi bir tavırla dağılmış saçları, açık renk teni, karamel kahvesi gözleri vardı. Kısacık bir an bakmıştım ona. Bu kadarı bile dikkatimin dağılmasına yetmişti. Yolu tıkadığım için kızmış görünmüyordu. Kısacık bir an için gözlerime tutunan bakışları, bir an sonra aramızdaki boşluğa düştü. Nihayet akıl ederek kenara çekildim. Dar koridorda bana temas etmemeye özen göstererek yanımdan geçip arkalara doğru ilerledi. Kocaman bir kamp çantası vardı sırtında. Kendi halinde biri gibi görünüyordu. Sakız çiğneyen kızın da benim gibi ona baktığını farkederek önüme döndüm.