Rüzgardan yüzüme vuran saçlarım,mavi yazlık elbisemin rüzgardan kırışmaya başlaması ve benim yıkık dökük bedenimle aslında ilk önce yapmam gereken şeyi sona bırakmam.
Yine her şey gibi benim suçumda.Uçurumun başında karşımdaki benim aksime güzel havaya baktım.Kendime maziyi düşünecek kadar zaman bile tanımazken ayaklarım yavaş adımlarla uca doğru ilerlemeye başladı.Gözlerimde biriktirdiğim gözyaşlarım kendi bağımsızlıklarını ilan ederken,daha fazla dayanamayan bedenim yere yığıldı.Yine hayat kazanmıştı yine ben ve ve o hiç gülmeyen kaderimle başladığım yerdeydim.
