I know you

Hoofdstuk 1

"Lize-Noa en Amelle, kunnen jullie nu even stil zijn?"

Gehoorzaam gaan Amelle en ik recht zitten en richten onze aandacht weer op de Engels docent. Niet voor lang, want de bel gaat alweer.

Met een hoop kabaal verlaat onze klas het lokaal. Het is pauze en heerlijk weer, dus besluiten we buiten te gaan zitten. Lynde en Jasmine komen ook bij mij en Amelle zitten.

We zitten op een plekje waar we goed het schoolplein kunnen overzien. Dat doen we met een reden, want we doen aan het beoordelen van jongens. Dit doen we met gebrek aan verliefdheid. Behalve Amelle, zij is al jaren smoorverliefd op mijn 1 jaar jongere broer. Hij zit alleen niet op dezelfde school.

Het is nu de tweede dag na de zomervakantie en het examenjaar is aangebroken. Voor mij geen probleem, want ik sta over het algemeen wel goed. Ik slaag gewoon, klaar. Voor Amelle is dat wat lastiger om te zeggen, maar we komen er wel.

"Zijn er nou zoveel nieuwe jongens bijgekomen, of zie ik ze nou vliegen." Ik schiet in de lach door Lyndes opmerking, maar bedenk me tegelijk dat ze best weleens gelijk zou kunnen hebben.

"Ja, want  ik hem ook nog nooit gezien," zeg ik, onopvallend wijzend naar een, best wel, lange jongen met blond haar. Bij hem staan een aantal jongens en nog een paar meiden. Ik wend mijn blik af, als hij mijn kant op kijkt.

"Oeeh Lize! Dat zagen we!" Lachend geef ik Amelle een duw. Na een paar minuten gaat de bel en verkassen we weer naar binnen.

"Waar hebben we les?" "Op de derde." Ik kijk op, als ik de stem van Rutger hoor. Hij is altijd in de buurt, als je dat niet verwacht. "Oke." We lopen met de stroom mee naar boven en gaan het goeie lokaal binnen.

"We gaan het vandaag even hebben over onze toekomst." Een diepe zucht gaat door de klas, waar ik zelf ook aan mee doe. Over de toekomst praten, dat vind ik nou echt saai. Ik leef bij de dag, dat is veel leuker.

"Wie weet al wat hij of zij later wil worden?"

"Lize wordt model!" Ik werp een boze blik naar Amelle, die sgeinheilig naar me lacht. "Amelle wordt putjesschepper!" roep ik even hard.

Ondertussen probeer ik mijn hoofd te verbergen, omdat ik voel dat mijn gezicht langzaam een andere kleur wordt. Ik kan nou eenmaal niet tegen complimentjes, want ik ken Amelle goed genoeg dat ze mij het liefst naar een modellenbureau ziet gaan. 

Het lijkt me wel leuk, maar vaak zijn modellen zo arrogant, wat ik totaal niet wil worden. 

#

Aan het einde van de dag, lopen we naar het fietsenhok om onze fietsen te pakken. Al lopend, graai ik in mijn tas, op zoek naar mijn sleutelbos. In welk vakje ik ook graai, ik kan ze niet vinden.

Pas als ik bij mijn fiets kom, vind ik hem onder mijn boeken. Ik vis hem uit mijn tas en laat hem prompt weer vallen. Een vloek ontglipt uit mijn mond. "Nou, dat zou je niet verwachtte van zo'n net meisje."

Verward kijk ik op. Boven mij uit, torent een lange jongen met blond haar. Gelijk wend ik mijn blik af, wetend dat ik moet blozen.

"Ik ben Artner." Hè? Zenuwachtig probeer ik mijn sleutel in het slot te steken. "Ehm ja ik ben Lize-Noa."

Ik wacht op zijn reactie, maar ik hoor niks meer. Als ik opkijk, zie ik dat hij is door gelopen. "Lize! Kom nou." Gehaast trek ik mn fiets uit het rek en loop naar de meiden.

"Wat is er met jou gebeurd?" "Zullen we gaan?" Ik rij vooruit, maar fiets langzaam, tot Amelle naast me rijd.