Autumn Leaves ~ Dutch

Proloog

Ik wist het nog als de dag van gister.

'Kom op Liz, het wordt leuk!' Enthousiast trok Jason mij mee richting het bootje dat rustig dobberde op het meer. Zijn hand reikte uit naar het touw waarmee het bootje aan de kant gevestigd was en hij trok het naar zich toe. Ik staarde naar het kolkende water, alleen al het kijken naar het water verdubbelde mijn hartslag al met het 10 dubbele. 'Jase, ik weet het niet' Twijfelend keek ik hem aan. Hij negeerde mij en zette een voet in het bootje. 'Alsjeblieft?' vroeg hij smekend. Hij stak zijn hand naar mij uit en ik pakte hem aan. Met trillende benen stapte ik in het bootje en hield mij stevig vast aan Jason. Hij hielp mij zitten en kwam daarna naast mij zitten. Hij maakte het touw los en gooide deze op de oever. Hij gooide de peddels in het water en begon te roeien. De sterke stroming nam ons al snel mee naar het midden van het meer. 'Wat privacy kan nooit verkeerd toch?' Jason knipoogde naar mij en ondanks de angst kreeg ik het toch voor elkaar om een glimlach op mijn gezicht te toveren. 'Privacy time is altijd goed' zei ik, 'Maar in een bootje? Dat gaat te ver, je weet hoe bang ik ben voor water'. Ik hield mij stevig vast aan de rand van de boot en hoorde Jason lachen. 'Elizabeth Teller, bang voor water?' vroeg Jason, 'En ik altijd maar denken dat dé Elizabeth Teller nergens bang voor was'. Hij overhandigde de peddel en ik nam hem met trillende handen aan. 'Gewoon roeien' zei Jason grijnzend. Ik deed mijn best om Jason te volgen maar al snel gleed de peddel uit mijn hand en verdween in het bruisende water. 'Ik pak hem wel' zei Jason lachend, 'Sukkel'. Ik voelde hoe mijn wangen warm werden en deed mijn best om de peddel te volgen in het water. Jason stond op en boog voorover om de peddel uit het water te vissen. Een harde schreeuw volgde.

Ik herinner mij nog hoe het voelde toen het bootje zijn evenwicht verloor. Ik herinner mij het koude maar heldere water die zich om mij heen sloot, ik herinner mij de paniek, de angst, de kou. Ik herinner mij Jason's gezicht voor mij, met zijn ogen gesloten en een rood straaltje bloed dat afkomstig was van zijn voorhoofd. Ik reikte naar hem uit maar mijn lichaam weigerde. Ik herinner mij hoe ik mijn bewustzijn verloor, oh wat was ik bang. Ik herinner mij hoe ik wakker werd in het ziekenhuis, gelegen aan de bedrading. En Jason? Jason was er niet meer, nu niet, morgen niet, nooit meer.