Never Been Easy (Dutch)

Pilot

Kurwa. Dat is het eerste woord dat in me opkomt wanneer ik gewekt wordt door van die veel te blije radiopresentatoren. Wat is er in hemelsnaam toch mis met mij? Dit is ondertussen al de vierde keer dat ik zo opsta. Dat wil wel wat zeggen. Vooral over mezelf dan, een Poolse Belgische dat haar vloekwoorden nooit heeft afgeleerd. Dat kwam omdat onze ouwe ook altijd vloekt. Zo vader, zo dochter zeker? In Polen vloeken ze voortdurend, aan een stuk lang en liefst zo hard mogelijk. Komaan mens, uit dat bed. Nu! Mijn ogen weigeren dienst te doen. 9:30! Op deze tijd hebben ze in normale gezinnen, hun kinderen opgevoed, het huishouden gedaan, een job gevonden en hun partner bedrogen. Met veel gezicht en geblaas is het me gelukt om die warme donsdekens van me af te gooien, mijn voeten in een paar sloffen te steken en recht te komen. Kurwa, ik haat het wanneer ik mezelf zo streng toespreek in de ochtend. Of je me zou vragen of ik mezelf OK vind, dan zal ik moeten toegeven dat ik best tevreden ben met wie ik ben. Goed voorzien van voor-en achtergevel zeggen ze hier in de cité. Het zijn allemaal lieve jongens. Ze vinden me een toffe of een waar je u mee kan amuseren. Al sloffend ga ik naar het raam in de woonkamer van dit muffe appartement. Op tafel staan nog steeds kaasresten van de lasagne van gisteravond. Ik kijk naar buiten en zie een verrimpeld mannetje met bijpassende hond. Ze zien er alle twee gelukkig uit, gelukkiger dan mij. De hond kwispelt met zijn staart en het mannetje is aan het lezen, diep in gedachten verzonken. Komaan Gaëlla, waarom kan jij nu ook niet gewoon gelukkig zijn? Nee, dat was iets wat niet voor mij was weggelegd. Nog steeds mokkend liep ik naar de keuken. "Gaëllaaaaaa... Zijt gij dat!?", komt er uit onze pa zijn slaapkamer. Wat in hemelsnaam verwacht hij? Dat er ineens een zwoele stem komt en dat 'nee' antwoordt? Blijkbaar wel. "Ja, pa. Ik ben het.", antwoord ik licht geïrriteerd. "In de keuken?", vraagt hij verbaasd. Zeg, zo speciaal is dat nu ook weer niet. Ik zou mezelf nu niet echt zen keukenprinses noemen want ik zou alleen maar de ziekenhuizen mee werk geven maar, zo onwaarschijnlijk dat ik in de keuken sta? Dat is er nu toch ook weer over. Hier staat mijn belangrijkste bron, koffie. Veel koffie. Als onze ouwe het in zijn hoofd heeft gehaald dar ik hem ontbijt op bed breng, dan heeft hij het ook weer mooi mis. "Strek u benen en kom uit bed.", zeg ik terug. Grof. Hij kan er niet aan doen dat hij in een rolstoel zit voor nu bijna twee jaar. Onze pa en ik zijn niet van het soort dat getroost moet worden of eens een bemoedigend woordje nodig heeft van elkaar. Nee, we zitten eigenlijk de hele tijd op elkaar te zagen en te klagen. Goed, hopelijk zal een dikke laag make-up me wat opbeuren. Na mijn liter koffie en een bad neem ik mijn klassieke korte rode rokje en gele blouse waarvan de bovenste knopjes niet goed meer sluiten. Over de reden waarom, gaan we nu niet spreken. Die make-up maakt het verschil. Mijn krullen zijn er in gemetseld dus die zullen wel niet uitgaan vandaag. Dat maakt toch een heel ander persoon, behalve vanbinnen dan. Misschien ben ik wel depressief aan het worden. Nee, dat is niets voor mij. De wereld ligt aan mijn voeten, ik moet hem alleen nog maar omhoog hijsen. Vandaag was het zover, ik kan werk gaan zoeken als advocate en niet zomaar als advocate, maar wel een met een kapsel in plaats van zo'n vastgeniet dotje. Het enige waar ik tegenop zie is die idiote toga, niet bepaald flatterend. Dan zijn vrouwen eens in hun voordeel wanneer er een mannelijke rechter is en dan mag je meteen je argumenten wegstoppen in een te grote vuilniszak. Komaan Gaëlla Kowalski, op weg naar het avontuur. Kurwa, ik moet echt dat stemmetje in mijn hoofd leren onder controle te houden. Handtas check, gsm check, sollicitatie voorbereidingen check, goede look dubbel check! "Dag pa, vergeet niet naar de winkel te gaan!", roep ik nog na wanneer ik de deur uit ga. Wanneer ik aankom aan de bushalte staat er een melding, de bussen staken. Kurwa! Dit was een dag om Kurwa tegen te zeggen, ik wist het gewoon. Ik was beter in bed gebleven.