Treason

Κεφάλαιο 1

Άνοιξα τα μάτια μου και προσπαθούσα να συνηδητοποιήσω που στο καλό βρισκόμουν. Το μόνο που κατάλαβα είναι ότι βρισκόμουν σε ένα ας το πούμε "ασανσέρ";! Τέλος πάντων καθώς προσπαθούσα να ισορροπίσω στα πόδια μου ξαφνικά το "ασανσέρ" άρχισε να κινείται πιο γρήγορα και ένα κόκκινο φώς με τύφλωσε, είχα πέσει στο "πάτωμα" με κλειστά τα μάτια μέχρι που άκουσα φωνές, συγκεκριμένα αγορίστικες φωνές. Άνοιξα σιγά-σιγά τα μάτια μου αλλά ξανά "τυφλώθηκα" απ'το φώς του ήλιου. Ένα αγόρι με πλησίασε και μου συστήθηκε.
"Γειά σου αγάπη, με λένε Νιούτ"μου είπε χαμογελαστός. Πριν προλάβω να πω οτιδήποτε άκουσα τα αγόρια να φωνάζουν δεν μπορούσα να καταλάβω τι λέγανε απ'το γεγονός ότι φώναζαν όλοι μαζί. Ασυνήδειτα άρπαξα τον Νιούτ σε μία σφιχτή αγκαλιά. Λες και το κατάλαβε και με έσφιξε ακόμα πιο πολύ και μου ψιθύρισε "ηρέμησε αγάπη, κανείς δεν θα σε πειράξει, εγώ είμαι εδώ και θα σε προστατέψω" η φωνή του με ηρέμησε αρκετά. Αμέσως μετά με έβγαλε απ'το "ασανσέρ" και κατευθυνθήκαμε προς ένα σκουρόχρωμο αγόρι, όση ώρα προχωράγαμε ο Νιούτ με είχε ακόμη στην αγκαλιά του, και σιγά-σιγά η μνήμη μου ΌΛΗ μου η μνήμη επέστρεφε.. Ο Νιούτ μάλλον κατάλαβε πως κάτι μου συμβαίνει αλλά δεν πρόλαβε να με ρωτήσει καθώς είχαμε φτάσει στο σκουρόχρωμο αγόρι.
"Γειά σου πρωτάρα είμαι ο Άλμπυ, ο αρχηγός της κοιλάδας και όπως φαίνεται γνώρισες είδη τον Νιούτ ο οποίος είναι ο δεύτερος αρχηγός. Λοιπόν πρωτάρα μήπως θυμάσαι κάτι για εσένα; Το όνομα σου, από που ήρθες;" με ρώτησε.
"Κάθριν." του απάντησα κάπως απότομα αλλά δεν με ένοιαξε και πολύ, ήθελα απλά να φύγω και να δω τους υπόλοιπους..
"Μάλιστα, λοιπόν Κάθριν καλώς ήρθες στην κοιλάδα, Νιούτ φρόντισε να της πεις τα αναγκαία" είπε ο Αλμπυ. Καθώς ο Αλμπυ έφευγε, ξαφνικά είδα μια γνώριμη φιγούρα να έρχεται προς το μέρος μας.
"Γεια, Νιουτ" είπε ο Τομμυ, πόσο μου είχε λείψει ο αγαπημένος μου ξάδερφος. Αυθόρμητα χαμογέλασα και ο Νιουτ το πρόσεξε και αμέσως σκοτείνιασε το βλέμμα του.
"Γειά σου Τομμυ, απο'δω η Κάθριν, την έστειλαν σήμερα."ο Νιουτ του είπε και μετά γύρισε σε μένα. "Τόμας ένας από τους κολλητούς μου" μου είπε με έναν αναστεναγμό. Διέκρινα στην φωνή του λύπη. Χαχα πάντα ζήλευε την "σχέση" μου με τον Τόμας γιατί πάντα είμασταν κοντά. Ο Νιουτ πήγε να φυγει αλλά τον σταμάτησα εγώ πιάνοντάς του το χέρι και ο Τόμας καθώς του φώναξε να του υπενθυμίσει να μου πει τους κανόνες τις Κοιλάδας. Στην αρχή ο Νιουτ αρνιόταν λέγοντας πως είχε δουλειά και πως πρέπει να πάει επειγόντως και πως θα μπορούσε ο Τόμας να μείνει μαζι μου. Εγώ αρνιομουν πεισματικά να τον αφήσω να φυγει, ευτυχώς για εμένα και δυστυχώς για εκείνον τον ξέρω καλύτερα απ'τον κάθε ένα. Είπα στον Τόμας να μας αφήσει λίγο μόνους για να μπορέσουμε να μιλήσουμε.
"Νιουτ πες μου τι έχεις.." τον ρώτησα
" Δεν έχω κάτι.." μου είπε με το ψεύτικο χαμόγελο του. Τον τράβηξα κοντά μου και τον αγκάλιασα καθώς έπαιζα με τα μαλλιά του, θυμάμαι πόσο του άρεσε.. Και είμαι σίγουρη πως ακόμα του αρέσει..
"ΔΕΝ ΘΈΛΩ ΤΟΝ ΤΌΜΑΣ να μου πει τους κανόνες ή οτιδήποτε άλλο, ΘΈΛΩ ΕΣΕΝΑ θέλω ΕΣΎ να μου πεις τους κανόνες.. " του είπα αισθησιακά στο αυτί του.
" Εντάξει, αλλά πάμε κάπου πιο ήσυχα" μου είπε καθώς γύρισε προς την μεριά που ήταν τα αγόρια και τους είδε να χορεύουν, να τραγουδάνε, να παλεύουν μεταξύ τους κλπ. Με έπιασε απ'το χέρι και πήγαμε κοντά στη πόρτα του Λαβύρινθου.

"Λοιπόν..
Πρώτος κανόνας κάνεις τη δουλειά που σου αναλογεί. Δεν είναι μέρος για τεμπέληδες.

Δεύτερον πότε δεν βλάπτεις άλλον Κοιλαδίτη. Τίποτα δεν γίνεται αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Και τρίτος και βασικότερος κανόνας
Πότε μην περάσεις αυτά τα τείχη. Με καταλαβαίνεις πρωτάρα;" μου είπε αυστηρά ο Νιούτ.
Μετά την μικρή μας συζήτηση σχετικά με τους κανόνες της Κοιλάδας ήρθε η ώρα να πάμε να γιορτάσουμε μαζί με τους υπόλοιπους. Εκεί συναντήθηκα με τον Μινο, τον Τόμας και τον Τρίσταν. Είχα ακουμπήσει στο κορμό ενός δέντρου και σκεφτόμουν την επόμενη μου κίνησει, αισθάνθηκα μια αναπνοή στον λαιμό μου γύρισα με αργές κινήσεις για να βρεθώ αντιμέτωπη με τον Τρίσταν, μα φυσικά, πάντα εκεί που δεν τον σπέρνουν.
"Γειά σου Τρίσταν" του είπα όσο πιο ευγενικά μπορούσα αν και από μέσα μου πέθαινα να τον βαρέσω αλλά κρατήθηκα " μπορώ να σε βοηθήσω με κάτι;" τον ρώτησα καθώς είδα μερικά βλέμματα στραμμένα πάνω μας και όταν λέω μερικά εννοώ του Νιούτ.
"Εσύ και εγώ μαζί στο δάσος τι λες;" χα! Χάρηκες. Εγώ μαζί του;! ΠΟΤΈ ΞΑΝΑ.
"Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω." του είπα ευθέως. Αμέσως με άρπαξε απ'τα μπράτσα και άρχισε να λέει ασυναρτησίες, ευτυχώς ξέρω να με προστατεύω. Στο επόμενα δύο λεπτά ήταν στο χώμα και εγώ να φεύγω με ψηλά το κεφάλι και βλέμμα νικήτριας. Πήγα να κοιμηθώ γιατί για κάποιο λόγο ένοιωθα πολύ κουρασμένη,έπρεπε εξάλλου να κοιμηθώ καλά γιατί αύριο θα ξεκινούσα να δοκιμάζω τις διάφορες δουλειές που υπάρχουν στην Κοιλάδα όπως μου είπε και ο Νιούτ άλλωστε. Έπρεπε όμως με κάθε κόστος να γίνω δρομέας..
Καθώς είχα κλείσει τα μάτια μου, αισθάνθηκα κάποιον από πάνω μου.
"Καληνύχτα, αγάπη" μου είπε τρυφερά ο Νιούτ καθώς με φίλησε στο μέτωπο. Και κάπως έτσι με πήρε ένας βαθύς ύπνος.

A/N
Λοιπόν αυτή είναι η πρώτη φορά που γράφω.. *Νομίζω πως φαίνεται* είναι λίγο μικρό αλλά θα προσπαθήσω τα υπόλοιπα να είναι πιο μεγάλα..💕