Sönsün bu gece ışıklar. Doğmadı bugün güneş. Sussun bu gece insanlar. Aşık insanlar konuşsun bu gece. Neden mutlu olamıyoruz anlatsınlar. Nasıl seçen değilde seçilen olmuşuz anlatsınlar bugün. İçimizdeki tarif edilemez boşluğu dolduramadığımızı anlatsınlar bugün. Kanadı kırık kuş gibi uçamıyoruz artık özgürce. Kalkmıyor elimiz kolumuz. Uyumak istiyoruz. Saatlerce, aylarca, yıllarca. Yıprandık. Yorulduk. Tükendik...
Gözyaşları için canımızı feda edeceğimiz insanlar yok. Bavulsuz gelmişler misafir gibi. Gitmek niyetlerindeydi. Söndür bu gece ışıkları yok oluyoruz karanlıkta. Hayallerimiz battı kaptan. Durdum. Baktım sessizce. Bir iç çektim. Ne muazzam birşeysin sen öyle. Sen benim güneşim. Hasretinle yandığım. Sen benim sonu gelmeyen duam. Rüzgâr gibi içime serin serin estin. Kokun geldi bana. Nerden getirdi o rüzgâr bana kokunu. Hayallerimle süslediğim sen. Rüzgâr nasıl getirdi o kokunu bana. Rüzgâr bile biliyor kokuna kimin ihtiyacı olduğunu. Seni en güzel ben severim verme kimselere o kokunu. Sıkı giyin kimse almasın benden başka kokunu. Her hücresini ezberlediğim insan. Güneşime zarar verdin , doğmadı bu sabah. Arada uğradığın durak gibiyim. Neden bir doğuyor bir doğmuyor bu güneş. Neden hayatımı siyahlara boyattın. Hayallerimiz var mavilere boyanmış. Mavilerle mutluyduk biz...
Gecemin yıldızı gibisin. Parlıyorsun. Saatlerce izliyorum usanmıyorum. O kadar alışmışım ki ışığından mahrum yaşayamıyorum. Tutunamıyorum senden. Senin bir daha gelmeyecek olman beni mahvediyor. Nefes alamıyorum artık. Kokundan başka hiçbirşeyi anlamıyorum. Göremiyorum sen hariç diğer insanları. Duruyorum. Bir anda o burnuma gelen kokunla etrafta deli gibi seni arıyorum. Bulamıyorum. Bulamıyorum...
Hani demiştin ya seviyorum seni. Güven bana. Asla gitmeyeceğim. Sen benimsin. Seni benden başkası sevemez. Kimselere vermem seni. Hayallerimsin sen benim. Mutluluğum. Huzurum... Bana bunları diyen sen eğer senin mutluluğunsam nasıl gülebiliyorsun bensiz. Nasıl için rahat. Hayallerindeydim hani? Başkaları yaşıyor yaşamamız gerekenleri. Güven dedin. Güvendim. En saf duygularımla yaklaştım sana. Gözlerinin içine bakıp kayboldum. Tuttum ellerinden bırakmamak için. İttin beni her seferinde. Senden başka hiçbirşeyi düşünemez oldum.
Taparcasına sevdim seni. Uykumdan oldum . Gülmeyi unuttum . Ama seni sevmekten asla vazgeçmedim. Önemsedim. Canımdan çok önemsedim. Varlığınla mutlu oldum. Başkalarıyla mutlu olmana bile sesimi çıkarmadım . Mutluydun . Benim veremediğim bütün mutluğu onlarda buldun. Bin kez öldüm. Yaşattıklarına karşılık herşeyde seni görerek bin kez öldüm. İçimdeki o boşluğu şimdi sana nasıl anlatayım. Durduk yere sanki bütün dünyanın yükü benim üzerimdeymiş gibi. Ölmeyi unutmuş gibi. Yaşamaktan soğumuş bitkin ve fazlasıyla yorgun. O kalbimin bahcesine taht kurdun. Asla yerinden oynamayan. Yaralarımızı saracaktık beraber. Derinleştirdin benim yaralarımı. Saracak sen nerdesin. Omuzlarımdan öpüp yükümü hafifletecektin. Gitmeyecektin. Gitmeyeceğim demiştin... Söndürün ışıkları. Bu gece herkes sussun. Yıkılan hayaller. Yakılan umutlar konuşsun. Verilen sözler , edilen yeminler kokuşsun... Konuşsun... Mavilere boyanmış hayaller. Mavi bir deniz. Hayal kırıklarıyla mavi bir deniz. Ve ben boğuluyorum.Ve bizler o hayal kırıklığında boğuluyoruz...
