İyi okumalaaar! Müziği açmayı unutmayın, biterse başa sarın ^.^
“Maalesef o adam ölümsüz.”dedi Harry, sanki bilmiyormuşum gibi.
“Umurumda mı? Onun kabuslarıma girmesinden bıktım. O çok…gerçekçi.” Kollarımı göğsümde birleştirip koltuğa oturdum.
“Onlar sadece kabus. Kilitli tabutunda zihnini kontrol edebileceğini sanmıyorum.” Jessie konuşunca hepimiz ona baktık. Bir şeyleri çözmek ve bana hatırlatmak amacıyla buraya geldiğimizden beri ilk kez konuşmuştu. Omuz silktim.
“Ama gerçekçi.”dediğimde Harry, “Belki de gerçektir. O… O kökenli ve kökenliler hakkında hiçbirimiz çok fazla şey bilmiyoruz.”dedi.
“Ama ben biliyorum.” Duyduğum farklı ama tanıdık sese doğru döndüm. “Çünkü ben bir kökenliyim.” Klaus bulunduğumuz odanın içine girerken ellerini cebine yerleştirdi. Onun burada olması beni şaşırtmıştı.
“Senin burada ne işin var?” Harry sinirle karşımda ki koltuktan kalkınca koluna yapıştım. Onu tekrar yerine oturturken konuştum.
“Sorun değil, Harry. Klaus iyi biri.”dediğimde şımarık bir çocuk gibi güldü.
“O mu iyi? Hadi ama, Alison! Sen hafızanı yitirdin ve bu adamın kötü olduğunu anlayamıyorsun.”dediğinde gözlerimi devirdim. Klaus bana tüm yaşananları anlatmıştı zaten.
“Sadece onun bize yardımı dokunabileceğini düşünüyorum.”dedim saçımı kulağımın arkasına atarken. Harry sırtına yaslandı.
“Peki, bize nasıl yardım edebilirsin, Klaus?”dedi umursamaz bir tavırla. Ona gülümsedim. İnsanlara karşı biraz daha nazik olmayı öğrenmeliydi, önceden bizi öldürmeye çalışmış olsalar bile. Gözlerimi Klaus’a diktiğimde onunda bir koltuğa oturmuş olduğunu gördüm. Ellerini dizlerinin üzerine koydu ve yüzüne şeytani bir gülümseme takındı.
“Alison’ı eğiteceğiz, gerçek bir vampir olarak.” dediğinde suratımda anlamını bilmediğim bir gülümseme oluştu. Sanırım gerçek bir vampir olmayı istiyordum.
“Hayır, hayır. Onu bir canavara dönüştürmeyeceğiz.”dedi Harry hiddetle. Ona gözlerimi kısarak baktığımda Klaus tekrar konuştu.
“Ne yani? Onu her dolunay bağlayıp bir odaya mı kilitleyeceksiniz? Kana doğrudan ihtiyacı olacak. Hazır kanlarla ne kadar sabredeceğini sanıyorsunuz? O bir vampir Harry. Bu gerçeği hiçbirimiz değiştiremeyiz.” Klaus haklıydı. Beni güçsüzleştiriyorlardı. Harry başını iki yana salladı.
“Onun hala bir ruhu var. O hala bir insan.”dediğinde Klaus Harry’i düzeltti.
“Yarı insan, yarı vampir...”
“Her neyse. Dolunayda ruhunu ve benliğini kaybediyor. Bir insanı öldürdüğünde ertesi sabah neler hissedecek? Pişmanlık ve suçluluk… Dünyada ki en ağır iki duygu…” Jessie konuşmuştu. Evet, o da haklıydı. Ama bunu istiyordum. Bir vampir gibi hissetmek istiyordum. Güçlü ve yenilmez…
“Dolunayda benliğini kaybetmiyor. Gerçek kimliğini kazanıyor. Ayrıca, Alison’ın benimle aynı fikirde olduğunu düşünüyorum.”dedi Klaus. Onlar zihin okuyabiliyorlardı ama bende öyle bir yetenek yoktu. Sadece kulaklarım fazla iyi duyuyordu. Lanet olsun, bende onlar gibi olmak istiyorum!
“Şey…evet.”diyebildim sadece. Bunu söylemem bile Harry’nin tepkili bakışlarını üzerime çekmeme yetmişti.
“Pekala, istediğiniz gibi olsun. Ama onu bir canavara dönüştürmene yardım etmeyeceğim.”dediğinde ayağa kalktı ve kapıya doğru yöneldi. Onun gitmesini istemiyordum. Sonuçta bu kolay olmayacaktı ve Harry’nin yanımda olmasına ihtiyacım vardı. Arkasından adını seslendim ancak dönüp bakmadı. Harry’nin ardından Jessie ve Zayn de ayağa kalktı.
