Tesadüfler

İstanbul...

   İlk görüşte aşka seni basketbol oynarken gülüşünü gördügüm ânda ve her gece o ânı düşünerek uyuduğumu farkettiğim zamanda inandım..

Aylardan eylüldü. Lise yeni başlamış, haliyle heyecanlı bir sekilde okula gidiyordum. Öncelikle Kendimden biraz bahsedeyim...

Adım Asu. İstanbul da doğdum ve ilkokula istanbulda başlamıştım. 7 yaşımdayken okuma yazmayı yeni öğrenirken en heyecanlı günlerimi yaşıyordum 3yıl sonrasında babam artık Konya'ya taşınacağımızı söylemişti. Küçüktüm bazi şeylerin farkında olmasam da içimde bi burukluk bi üzüntü vardı.. Mahalle arkadaşlarım Gizem  ve Fatih ten de ayrılacaktım. Elimden ne gelebilirdi ki ? Eşyalarımızı yavaş yavaş toplamaya başlamıştık. Çok iyi hatırlıyorum akşam vaktiydi herkesle vedalaşmıştık. Beni her gördüğünde çikolata alan barış abim de vardı. Ekmek alınca "para üstü sende kalsın" diyen komşumuz Gülseren teyze de. Gidiyorduk çok uzaklara..

Konyadaydık. Sanki babama inat hiç ev bulamadık.. teyzemler vardı konya da onlarla kaldık bir süre. Ve sonunda uzun bir koridor u olan bir ev e taşınmıştık. Şaka değil gerçek. Çok uzun bir halk tabiriyle "arayer" vardı. Teyzemgilden de uzaktı ev. Ev büyük olunca ısıtmakta zorluk çekiyorduk. Kış aylarında gelmiştik konya ya. Babam ablamla beni aldı ve okul a yazdırmak için yola çıktık. Eve yakın okullara bakıyorduk ki birine karar verdik. Artık 2.okuluma başlayacaktım. Yeni insanlar tanıyacaktım daha çocuktum.. Okul başlamıştı. İstanbuldan çok farklı bi ortamdaydım çok değişik oyunlar öğrendim. Yeni arkadaşlar edindim ama istanbulu özlüyordum.. 5. Sınıfa geldiğimde bursluluk sınavı diye birsey olduğunu söyledi öğretmenimiz.ve ona başvurdum sınava girdiğim yer bir lise idi ve sanki çökecek gibi bi eskiydi binası. " böyle bi lise de asla okumam" diye hayıflandım kendi kendime..

Günler geldi geçti 7.sınıfa geldiğimde biz tekrar taşınmıştık.. Bu sefer daha bi farklı ortamla karşılaştım. Hiç sevmemiştim bu okulu hiç alışamamıştım sürekli okul değiştirme psikolojisi moralimi bozuyordu. Sürekli arkadaşlarımdan ayrılmak zorunda kaldım. Bu son ortaokulumla  ilgili bi anı paylaşmak istiyorum. 23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramını kutlayacaktık okulda. Ben her zaman ki gibi okula gec kaldım. Okula gittiğimde büyük bi şok la donakalmıştım. "2arkadasım kayıptı" bana soru soruyorlar lakin cevaplarını hiç bilmiyordum. Bir gece boyunca heryer de arandılar henüz benim ailemin haberi yoktu ve nasıl söyleyeceğimi bilemiyordum.

Sabah uyandığımda bir telefon çaldı Okul müdürü anneme "Derhal asu nun babası ile okula gelin!" diye söyledi Annem müdüre birsey mi oldu hocam? diye sorunca
Müdür, bilmiyor musunuz arkadaşları kayıp diyerek telefonu kapattı. Annem yanıma geldiğinde çok korkup söyleyemediğimi belirtmiştim. O sırada bir kapı sesi :
-Tık tık. Polis!
Ben neye uğradığımı şaşırmıştım. Bana sorular yönlendiriyorlar ve benim verecek hic bi cevabım yoktu. İnanmıyorlardı veya inanmıyor gibi yapıyorlardı. Daha sonra annem le beraber okula gitmiştik müdür bana bir kaç soru yönlendirse de ben cevapları bilmiyordum. Arkadasım nereye gidebilirdi ki ?

Günler sonrasın da inşaatta bulundukları haberi geldi. Haber geldi ama benimde başımdan kaynar sular döküldü.. Duyduklarıma göre arkadaşım geç vakte kaldığı için babası kızacak korkusuyla eve gidememiş. Ne kadar doğruysa tabi (!)  Artık kimseye güvenim kalmamıştı. Sanki suçu ben işlemişim gibi etkilenmiştim. Okulda herkes bana ters ters bakıyor zaman zaman gülenler oluyor hocalar bi laflar atıyor günler hiç bitmeyecekmiş gibi uzuyordu. Üzgündüm. Büyüdükçe üzüntüm daha da artıyordu. Günler sonrasında bana bi mektup geldi
Arkadaşım bana :
- Özür dilerim bunların yaşanmasını hiç istemezdim..
gibi şeyler yazmış. Artık herşey için çok geçti. Olan olmuştu..

İlköğretim yılımın son günlerindeydim. Bütün olanları unutup yeni bir başlangıç yapacaktım. Ha bir de ilkokul da çekindiğim fotoğraflarım vardı. Fotoğraf makinemi tam elime alacakken makine düştü
ve film silindi... ilkokula dair hatıra fotoğrafı bile kalmamıştı elimde. ne yazık ki bütün çabalarıma rağmen resimlerim kaybolmuştu...

Okuduğum ilk lisem de yıllar öncesinde bir sınava girmiştim ve "burası ne kötü bi okul burda asla okumam" dediğimi hatırlıyorum. Ve işte yıllar sonrasında okuduğum lise orasıydı.. Çünkü en yakın arkadaşımla o liseyi tercih etmiştik. İlk tesadüf burda başlamıştı.m Her gün hazırlan okula git okuldan çık eve gel rutin olaylar işte ilk zamanlar. Kasım ayındaydık. Bir gün beden eğitimi dersin de biri dikkatimi çekti.  Siyah kapşonlu bir çeketi vardı üzerinde.Basketbol oynuyordu. Çok uzağımdaydı bi arkadaşına gülümsüyordu daha sonra bi ses "teneffüs" .. Eşofmanlarımız değiştirdik derse girdik. Girdik ama ben dersten hiç bişey anlamıyorum. Gözümün önünde hep o gülüş.. O gün de çıkışta eve gitmiştim. Diğer günler tenefüslerde acaba karşılaşır mıyız diye hep dışarı çıkıyordum. Günler böyle geçti.. Tenefüsün birinde onu gördüm yanından geçtim 2saniye ses tonunu duyabilir miyim acaba diye düşündüm fakat o hiç konuşmadı. Okulda ki tanıdığım kişilere onun adını sordum kimse bilmiyordu. Kimse tanımıyordu. Sessiz sakin bi duruşu vardı. Çıkışta onu hep arkasında tanıyordum. Siyah kareli kapşonlu çeketinden..  Boyu kisa,zayif, beyaz tenli siyah saçlı biriydi. Siyah en sevdiği renkti sanırım. Hergün siyahlara bürünüyordu. Ben ise tam tersi siyah rengi hiç sevmezdim hep renkli giyinmek isterdim. Yaklaşık 3ay sonra birinden adını öğrenebilmiştim..Eve gidiyorum evde herkes farklılaştığımı bana ne olduğunu soruyor. Ben de hep aynı şekilde "Bir şey yok" diyorum. Onları inandırsam da kendimi inandıramıyordum birşey olmadığına. İçimden bir his onunla konuşmalıyım diyordu ama nasıl diye sorup duruyordum kendime. Ve o an geldi çattı. konuşmaya başlamıştık...
-Selam.
-Selam.
-Büyük ihtimal tanıyamadın beni değil mi?
- Hayır, daha önceden de tanıyor muydum acaba diye şüphe oluştu kafamda.
Aslında bütün hayat hikayem burda başlamıştı. Ya ben heyecanımdan çok saçmalamıştım ya o çok doğal mantıklı bi şekilde cevap vermişti bana. Böyle bi cevap beklemiyordum. Zaten ne cevap vereceğini de düşünmemiştim ki !