BIR GENÇ KIZIN KALEMINDEN

SABAHLAR SANA BENZER..

Önümde uzun bir yol vardı. Halada var. Yapılanları, haksızlıkları hala unutmadım. Unutacağımıda sanmıyorum. Yemin edip and içtim yapılanlar kimseye kar kalmayacak diye. Bu yüzden koştum sürekli hemde hiç durmadım. Yağmurlara, çamurlara aldırmadım. Yoruldum belki ama asla vazgeçmedim seni sevmekten. Bazen ayıplandım. Ama ayıp mıydı ki seni sevmek sahiden???
Aklımda hep sen. Seni geceleri gördüğüm güzel rüyalar kadar sevdim ve sendende asla uyanmak istemezdim. Peki ya bir gün uyanırsam o tutkulu rüyadan? Hayır hayır olmaz. Tıpkı o rüyaları tekrar görebilmek için onun hayalini kurup ama bir türlü göremediğim o rüyalar gibi ya senide tekrar göremezsem yok hayır olmaz alisamam bunu yapamam. Ben senle olduğumu sanarken. Bana artık senin benimle olamayacağımı söylediler inanamadım. Farkettim ki ben bu hayatta hiç kaybetmemisim. Ne yazık ki ilk kaybetme deneyimimi seninle yaşadım.
       Peki ben ne olucam şimdi? Beni sen ne çok sensiz bıraktın öyle. Ben şimdi kime derdimi anlatıp kimin omuzlarında hıçkıra hıçkıra ağlarım. Kime bu kadar güvenirim, sabahları kime günaydın mesajlarını atarim, kime uyuzluklari yaparım peki ya kime seni seviyorum derim? Söylesene bana kimee? Beni öyle bir bıraktın ki bir annenin çocuğunu cami avlusuna bırakıp gitmesi gibi bıraktın hep bir yanım eksik ve hep bir yanım sensiz kaldı. Oysa böyle bir hak vermemiştim ki ben sana sadece beni çok sevmeni istedim beni aglatıp üzmeni değil ...
Şimdi bende gidiyorum ey yar . Ben seni en saf halinle sevdim. Gülüşünde o kırışan çizgilerini bile hemde, utanmani sevdim bakışlarını kirpiklerini sevdim. Ama ben hiç gidemem ki senden ben sana kalmaya geldim seni yanıma almaya geldim . Ama bilirim ki sen benden çoktan gittin artık bu gerçeği kendime inandirmalıyım...
    Belki birgun yine karşılaşırız senle başka insanlarla ve başka hayatlarla sonra belkide utanirsin kendinden . Ama yok ne gezer dimi sende .!.