Emoji Kızları

"Onlar"

Onlarla tanışalı bir yıl olmadı. Nasıl tanıştığımı tam olarak söyleyemem de, ilkleri pek iyi hatırlayamam. Ama hatırladığım bir şey var, onları bir arada gördüğümde ilk düşündüğüm şeyi hatırlıyorum. Salak gibi gülümserken "Bu sefer okulla bitmeyecek." demiştim.

Çünkü benim arkadaşlıklarım oyun gibiydi; sevimli ve iyi niyetlice yaklaşır tanışırdım, konuşmaya başlardık, -genişçe be şapşal gülümsemem yüzümdeyken- espriler yapar ve kendim gülerdim böylece gülmek zorunda kalırlardı. Arada bir iyi yönlerimi göstermek için onların istediklerini yapardım. Sınıflar değişene kadar veya yeni birisini bulana kadar bu devam ederdi. Benim küçük arkadaşçılık oyunum böyle sürerdi.

Ama onlar bu döngüyü kırdı. Cidden, mesela kişiye özel mesaj atmayı sevmem, dışarı çıkmayı sevmem -ne kadar her zaman buluşmayı ortaya atan ben olsamda- , birisinden kitap ödünç almaktan ciddi anlamda nefret ederim. Ama onlarlayken seviyorum.

Hayır onlar bir grup erkek değil ve bende onların arasındaki ilgi çeken şirin kız değilim ya da onlar bir grup kız değil ve bende onları kardeşim gibi gören masum saf erkek değilim. Bu bir harem hikayesi değil. Ama harem tarzı hikayeleri severim, Belgin sağolsun.

Neyse bu hikaye benim ve benim gözümden "onlar" hakkında. Onları tanıdığım zaman boyunca onlar hakkında hissettiklerim hakkında ya da sadece yaşadıklarımızı yazmışımdır. Ne yazacağımı bilemem, kendime güvenmiyorum.

Emoji Kızları
16.02.2017
Ne zaman yayınlarım, yoksa silerim bilmiyorum.
Şimdiye kadar yazdığım onlarca hikayeyi sildim, umarım bunun sonunda öyle olmaz.

16.08.2017
Tüm diğer bölümleri sildim, bir şeyler yanlış gidiyor gibi hissediyorum.

Sildiğim kısımlarda yazanları kısaca geçmek gerekirse klasik olarak onlarla ilgili anılarımı ve birimizin bizimle bağını kesmesini anlattım. Ama tabii ki sadece bunlar olmadı, gerçi konumun bununla alakası yok.

Son günlerde birbirimizden iyice koptuk gibi geliyor. Çok korkuyorum, çünkü ben hiç bir zaman iyi bir arkadaş olmadım. Bu yüzden bana karşı her zaman bir sorun varmış gibi geliyor. Hiçbir zaman iyi teselli veremedim, avutamadım, karşımdaki için sadece üzülebildim. Ben belki yardım edemediğimden ya da çözümlerimin yetersizliğinden kötü bir arkadaş oldum. Bilemiyorum.

Sadece son günlerde o kadar koptuk ki, sanki ileride "bir arkadaş grubum vardı" diyecek gibi hissediyorum. Ben asla böyle bir cümle kurmak istemiyorum. Belki de bu yüzden yazıyorum bunu.

Normalde yazmazdım, üşengeç ve tembel tarafımı bahane ederdim ama bugün gerçekten ölecekmiş gibi hissettim. Birkaç kere.

Nefes alırken boğazım tıkandı, karnımın içindeki boşluk kötü bir hisle doldu ve küçük birkaç şey. Tabii ki de abartılacak bir şey değil bunlar ama artık bir şeyleri değiştirmem gerekiyor gibi geldi. Özellikle de dört duvarın arasında hissetmekten kafayı yiyeceğim yalnızlığı değiştirmeliyim. Aslında belki biraz abartıyorumdur, gereksiz endişelenmeyin lütfen.

Neyse bir şeyleri değiştirmekten bahsetmiştim. Birazcık icraata geçtim.
Biraz saçma olsa da buna sosyal medya hesaplarımın kullanıcı adlarını değiştirerek başladım. Çünkü kullandığım isim sadece onlara özel olmalı. Herkese yaymam biraz kötü hissettirmişti.

Bugünse bunları yazıp bu sanal kitabı bitirerek değiştireceğim.

Yarım kurgularımın her gece kafamın içinde dönmesinden bıktım ve çevremdeki baskıyla bu kurguları asla kağıda dökemeyeceğim. Artık herkesin dediği gibi önüme bakmalı ve boş işlerle uğraşmamalıyım değil mi?

Bu tarz şeyleri bırakıp insanlarla nasıl anlaşacağımı düşünsem bile daha iyi olabilir, çünkü artık şuan olduğum gibi devam edemem.

Sizin için tek bölüm benim için yedi aydan fazla süren düşüncelerin geçici sonuna geldik. İyi geceler.