Sudaki Ayak İzleri

& ACI &

#Düzenlendi.#

1 Yıl Önce 

Sabahın erken  saatleriydi.Güneş,mavilere kızıllığını bırakarak yavaş yavaş yükseliyordu.Genç kız her sabah olduğu gibi bugün de uyanmak istemiyordu.Uyanmak ona göre işkenceydi ama abisinin ruhsuz sesi odayı doldurmuştu.Gözlerini usulca açmaya çabaladı fakat gün çoktan doğmuştu.Güneş,cam mavisi gözlerini açmasını engelliyordu.Yataktan kalkıp abisine,

"Uyandım." diye seslendikten sonra  lavaboya  geçip rutin işlerini halletti.Okul  formasını giyip kahvaltıya indi.Kahvaltı masası eksikti.Annesi ve babası bugün çıktıları iş seyahatinden döneceklerdi,görünüşe göre daha dönmemişlerdi.Abisine seslendi.

"Annem ve babam nerede?" biraz durup devam etti.

"Bugün döneceklerdi."

Bir süre ses gelmeyince kafasını mutfağın kapısına çevirdi.Abisi  kapı pervazına yaslanmış,düşünceli bir ifadeyle etrafı izliyordu. Kardeşinin ona baktığını fark edince yanına doğru ilerledi.Bu hali kardeşini korkutuyordu.Önce derin bir nefes aldı ve 

"Nasıl söylenir bilmiyorum." dedi.

"Ne oldu abi kötü bir şey mi var?" Abisi hala susuyordu.

"Abi korkutma beni ne söyleyeceksen söyle!"

"Bugün sabah annem ve babam Eskişehir'den dönerken ka-kaza yapmışlar."dedi.Kağan'ın sesi titriyordu.

Kötü bir şeyler olduğu belliydi.Bu yaşına kadar abisinin bu kadar endişeli olduğunu görmemişti.Gözleri dolmuştu canından çok sevdiği abisinin.Merakla gözlerinin içine bakıyordu.Anlatmasını bekliyordu.Kağan derin bir nefes alıp kardeşinin gözlerinin içine baktı.

"Kazada...Uçurumdan yuvarlanmışlar."dedi.

Kağan bir süre durdu.Bunları söylemek onun için çok zordu.Kelimeleri toparlamakta güçlük çekiyordu.Canı yanıyordu.Canından bir parça gitmişti.Şimdi ise sadece Gökçe kalmıştı onun için.Gökçe için ayakta durmak zorundaydı.Asıl şimdi yaşam mücadelesi vermesi lazımdı.

Gökçe abisinin ne demeye çalıştığını idrak etmeye çalışıyordu.Cam mavisi gözleri buğulanmaya başlamıştı.Titrek çıkan sesiyle

"Ne diyorsun sen abi?"

Gökçe bunları söylerken abisinin söylediklerini kafasından geçenlerin şaka  olması için dua ediyordu.

"Onlara bir şey olmadı değil mi?" abisi hala susuyordu.

"Konuşsana abi!Çıldıracağım konuş artık!" dedi.

Kağan nefes almakta zorlanıyordu.Söylemekten korkuyordu.Kaza yaptığını öğrendiğinde bu kadar tepki verdiyse öldüklerini duyunca hepten kaybedecekti kendini.Söylemeliydi.Söylemek zorundaydı.

"Gökçe...Abim kazada ölmüşler.Vefat ettiler."

Kağan'ın gözünden bir damla yaş aktı.Gökçe'nin de ondan yana kalır bir hali yoktu.

"Bundan sonra ikimiz varız.Birbirimizden başka kimsemiz yok."dedi.Oturup hüngür hüngür ağlamamak için kendini zor tutuyordu.Gökçe abisini dinliyordu.Tepkisizce.Gözlerinden yaşlar sicim gibi akıyordu.

"Abi ne olur şaka yaptım de.Onlar ölmedi de abi!!"

"Öldüler Gökçe..." 

Gökçe gücünün yettiği,sesinin çıktığı kadar "Hayırrrr!!"diye bağırdı.Haykırarak ağlıyordu.