Horror Beach

-sophie-

Een fris briesje waait zachjes door mijn haren. Ik ren over het strant en kijk naar de lucht en de vogels die er in vliegen en naar de zee. Ik denk aan hoe het zou zijn om je in de zee te kunnen verstoppen of in de wolken kunnen spelen en aan mijn zusje die me altijd steunde en aan mijn hond en aan mijn familie die zitten te wachten Tot ik thuis kom. Maar vrloopig kom ik niet meer thuis. De zon gaat al onder en het word kouder. Dus ik moet nu echt ieds gaan ondernemen. In de verte zie ik een fel licht. Ik loop er naar toe. Het is het is best ver lopen. en na een tijd zitten mijn schoenen vol zand en ik besloot om ze uit te treken. Het nate koude zand raakte mijn voeten en glipte erdoorheen waardoor mijn voeten helemaal zanderig waren. Het licht kwam eindelijk dichter bij. En na kilometers lopen zag ik waar het licht vandaan kwam. Een enorme vuurtoren verlichte de zee en het strand. En ik besloot daar te overnachten. Ik liep om de grote voet van de toren tot ik een deur vond. Ik duwde de klink naar beneden. "Balen... opslot". hier kon ik dus niet overnachten. Ik liep door en vond een beedje hout dat hier altijd gedumpt werd. Ik had 2 keuzes 1. Ik maakte een vuurtje om warm te blijven of 2. Ik boude een huisje zodat er geen diertjes in in mijn kleren kropen of mijn kleren kapot beten OF MIJ OPATEN. Oké dat laatste was misschien een beedje overdreven maar je weet maar nooit dus ik ging plan 2 uit werken. Toen het huisje klaar was ging ik erin zitten. Het was klein en niet helemaal dicht maar het was ieds. Die nacht sliep ik onrustig omdat het regende en ik had het koud want het huisje was niet hele maal dicht. De heimwee nam toe en ik stond op het punt om terug naar huis te gaan maar er kwam weer een sprankje hoop op in mijn hoofd toen ik mensen hoorde. Ik had de nacht dus overleefd. Ik hoorde iemand lopen over het natte zand. Ik liep uit mijn hut om het beter te kunnen horen. De voeten liepen in mijn richting. Ik ging snel achter de hut staan. Heel voorzichtig keek ik wie het was. Ow nee het was mijn broertje sem. Ik wilde wel naar hem toe maar dat was te gevaarlijk. Als hij me zou ontdekken dan zou hij het vertellen aan mijn ouders en dat is nou juist wat ik niet wilde. En ik wist niet wat ik met hem aan moest. Hij zou sowieso mijn hut zien en dan verraden ik mezelf maar als ik hem nu laat instorten ziet hij mij. en ik had gelijk. De hut viel hem meteen op. Hij snelde er naartoe en keek in mijn richting maar zag me niet. Hij kroop in de hut en ik moest ieds gaan ondernemen voor hij erachter kwam dat ik niet kom...