Gekeutel.

"Het is toch bij de mensen af dit!",

moppert ze, een stuk schuimrubber van de ene kant van háár hol naar het andere slepend en weer terug. Voor de zekerheid knaagt ze er nog een laatste keer aan en spuugt het met vertrokken gezicht uit richting een ingebeelde tweebener. "M'n keutels zijn verdomme sappiger." "Hou je tyfuszooi bij je!!" Op zijn buik, zich met de voorpootjes schrap in de klei zettend, duwt hij met de achterpoten zo hard hij kan het wat ooit een matras was uit zíjn territorium, op gepast driftige wijze.
"Snertbeest." "Snerthol." "Snertland-met-z'n-snertaanbiedingen-bij-die-snertleenbakker."
Ze zijn het in tijden niet zo eens geweest en snuffelen even aan elkaars kontje om dat te vieren. "Duw het nog even door naar buiten dan met je patserpootjes.." "GÁÁT. NÍÉHÍÉT. Hoe vaak moe'k dat nou nog zeggen, holtuthola, en als we uitgang groter maken zijn we straks shish kebabs voor de Vos-van-verderop, ken je net zo goed meteen een tentharing in je reet douwen." "Ingang dan?" "Die wil ik graag netjes houden, voor gasten." "We hebben nooit gasten." "Omdat jij uit je bek stinkt ja." "Tante Agaath is nooit meer langsgekomen omdat jij 'r probeerde te bespringen, schuif de boel nou niet af op mijn halitose stampmongool."

"..gat bijmaken.."

"..instortingsgevaar en we zitten ook nog in Groningen.."

"..verkassen.."

"..in deze markt zeker...en had ik al gezegd dat we in Gro.."

"..wat lul je nou lampreilul.."

"..las ik in een krantje...slingerde ook ergens op de wei/blijkbaar-HUN-vuilstortplaats rond....endankrijgikheimwee."

Ze besluiten er na een radijsje verder over te vergaderen maar veel wordt er niet gepraat als het geknaag is verstomd. "Ik...ik zie dit gewoon niet meer goedkomen," begint ze na verloop van tijd zachtjes te snikken. "Was l..laatst in het veld verderop en alles dood. ALLES. Ik weet dat ik nu eventjes in een dip zit en alles gewoon kut is en dat ik er na een vette bij, als die er nog zijn als ik hol straks uitkom, plagen wel weer tegen kan maar ik g-geloof dat ik ook. Dood. Wil."

Niet heel erg geschrokken want hij is wel gewend aan wat drama maar toch een beetje hopt hij haar kant, subtiel het stuk polyester met zich meeslepend, op.

"Misschien heb je wel gelijk want dit wordt alleen maar erger. Ze willen ons kapot maken zoveel is onderpoot wel duidelijk. Hebben hun gewonnen. Vos of Snelweg?" Hij wil een pootje om haar heenslaan maar het is, weer eens, sterker dan zichzelf en hij begint haar te beklimmen. "Ben bijna dood vent, nie bijna hetero!!! En kannie kiezen. Mag ik er een nachtje over slapen?"

"Eerlijk gezegd was dit een stukkie omgekeerde psychologie van de warme-door-het-gas grond die blijkbaar z'n doel gemist heb maar ga jij maar maffen ja. Laters."

"Ach krijg RHD2 en welterusten."

Uitgeput door alle emoties vallen ze samen op het schuimrubber in slaap en worden pas wakker als ze Agaath horen stampen. Buiten, uiteraard. Slaapdronken hupsen ze naar buiten, steken hun neuzen de lucht in, geen van beide meldt een Vos-alert en tegen tante, in koor: "Wat hebben wíj fókking lekker geslapen!!!!"