Kimin Umrunda!

Tanıtım

Arayan kişiye saydırırken yatağa doğru ilerledim. Çantamın içerisinden kolaylıkla bulup yeşil alana bastım, kulağıma götürdüm.

"Alo?"

"Çabuk çıkın o evden!"

Kaşlarımı çatarak numaraya tekrardan baktım isim yoktu, özel numara da değildi. Birinin bana şaka yapmış olmasını umdum.

"Sende kimsin?"

"Ben Barış. Hanımefendi, Rüzgar Çakır sizi öldürmeyi planlıyor. Lütfen çıkın oradan."

***

Adam,yüzüne serseri bir gülümseme takınıp kulaklarıma yaklaştı. "Senin beynini patlatıp sonra da tecavüz etmeme ne dersin? İstersen tam tersi olsun. Sen karar ver." derken eğlendiği belliydi.

Bense gözlerimi sımsıkı kapatıp kendi kendime sayıklamaya devam ettim.

ÖLMEYECEĞİM.

ÖLMEYECEĞİM.

ÖLMEYECEĞİM...

Oflayarak silahı kafama değdirdi. İşte o an şoktan çıkarak yaşlı gözlerle maviliklerine baktım. Bana tek kaşını kaldırmış ruhsuzca bana odaklanmıştı. Benim aksime korkusuzdu. Bunu anlamak için çabalamadım . Bir kilometre öteden bile anlayabilirim.

***

 "Beril, acıktım ben kalk yemek yap."

Beni uyandırmaya çalışan Demir'e arkamı döndüm. Biraz daha uyumak istiyorum. Yarım saatcik daha.

"Ulan bana kıçını dönme. Kalk ve yemek yap."

Sinirden uflayarak bir hışımla doğruldum. Koltuğun önünde durmuş bana bakıyordu. Tek kaşını kaldırdı. Gözleri hep olduğu gibi donuktu.

"Neden kendi yemeğini kendin yapmıyorsun?"

İki elini de ceplerine soktu. "Bilmediğimden olabilir mi acaba?"

Oflayarak ayağa kalktım. Geriye çekilmesini beklerken çekilmedi. Dibine girdiğimde bir anlık kokusu burnuma geldi. Bu ilahi kokuyu bir daha içime çekmek istedim,yanlış anlar diye yapmadım.

***

Onun kim olduğunu yada aklından ne geçtiğini bilmiyorum. Saklanmak için tek çarem o gibi. Biraz daha onunla kalıp İzmir'e gitmeliyim. Ailemin düşmanlarını az çok biliyorum. Yine de şehre girdiğimde haberleri olacaktı çünkü İzmir'in yerinde onların adamları var. Beni de bildiklerine eminim.

Çağan ailesini aslında pek bilmiyorum sadece etraftan duyduklarım kadarıyla. Zamanında büyük büyük dedelerimiz arkadaşmış sonradan ne olduysa kavga etmişler. O gün bu gündür iki aile düşmandır.

Türkiye'de saygınlığı en yüksek olan iki aile kavgalı. Nedenini öğrenmek istesem de kurcalamadım. Zaten bir şey öğrenemezdim. Bizim Çakır ailesi böyle konularda çok hassas. Eskiye dair konuşmalar yapılmıyor.

Saçma kurallardan biri!

Gözlerimi kapatarak derin bir nefes aldım. Bugün iş yaptığım için yorgunum, o yüzden gözlerim uyumak için yalvarıyordu.

***