Flirtationship

~Part 1~

Μ'αρεσει να μιλάω για τον εαυτό μου...αλλά το μισώ επίσης ..επειδή οι άνθρωποι ξέρουν να κρίνουν μόνο από το εξώφυλλο..αυτό είμαστε ένα εξώφυλλο..που κανείς δεν κοιτά ποια το εσωτερικό του...λένε ότι δεν πρέπει να κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλο...αλλά ποιος ακούει τι λένε....

Και να πάλι μιλάω μόνη μου...δεν πειράζει αφού πάντα το κάνω.. το όνομά μου είναι Violet🌸 και είμαι 17 τώρα θα πάω 3η λυκείου και απλα είμαι αυτή που είμαι... έχω αρκετά μεγαλο στήθος  Και το χειρότερο πράγμα φυσικά ο τεράστιος πισινός μ που κάθε μαλάκας καθόταν πάντα να κοιτάει για ώρες με λίγα λόγια το "ονειρεμένο" σώμα που κάθε ξεμαλλιασμενη έχει σκοπό ζωής να αποκτήσει έχει κολλήσει με το χειρότερο άτομο.

Δηλαδή νταξει εχω και φάτσα. Βέβαια​ εσάς δεν σας νοιάζει κάτι τέτοιο οπότε απλά  κρατήστε στο μυαλό σας ότι εχω κοκκινοξανθα μαλλια καστανά σκούρα μάτια και πολλαα ελλατωματα.

Σε μερικές μέρες αρχίζει το καταραμένο σχολείο και αφού η έξυπνη Βάιολετ δεν καθόταν να διαβάζει περσυ όλο το χρόνο η μάνα της την στέλνει σε τι?? σε επαλ ξέρω ξέρω θα μ πείτε τι έχουν τα ΕΠΑΛ?? Και θα απαντήσω λέγοντας ότι....ότι...φοβάμαι !!! εντάξει...το είπα ...όλο αυτό με κάνει να νιώθω κάπως δεν χάνω φίλους ή κάτι τέτοιο όχι ποτέ δεν ήμουν το κοινωνικό κορίτσι με ένα μάτσο φίλους  γιατί πολύ απλά ποτέ δεν ήμουν αρκετά καλή για αυτούς και δε  με πειραξε και πότε να πω την αλήθεια, απλως δεν ξέρω τι θα συναντήσω...

Σήμερα θα παμε να γραφτούμε με την μητέρα μου...θα φορέσω κάτι απλό μιας ο τόπος βράζει. Ένα απλό τζιν σορτς με ένα crp top...χωρίς όμως να φαίνεται ιδιαίτερα η κοιλιά. Δεν συνηθίζω να βαφομαι πέρα από λίγη αντιλαϊκή με χρώμα για τις γνωστές δύσκολες μέρες.

Καθώς πάμε αντικρίζω το σχολείο είναι σαν... μια πολύχρωμη πολυκατοικία, δύσκολα καταλάβαινες ότι είναι σχολείο, καΐκι δεν ειναι κακό
"Αυτό είναι?" ρωτάω την μητέρα μου..
γνέφει καταφατικά και εγώ ξεφισαω
Καθώς μπαίνουμε μέσα παρατηρώ το χώρο τριγύρω μου, περίεργο μέρος αλλά εχει κάτι που σε τραβάει.

Κάθομαι σε ένα σημείο με το κινητό όσο η μάνα μου ανεβαίνει τα σκαλιά. Λίγα δευτερόλεπτα μετά αρχίζω να την ακολουθώ ...καθώς ανεβαίνω πέφτει επάνω μου ένα αγόρι κάνοντας με τα χάσω την ισορροπία μου και να πέσω προς τα πίσω ευτυχώς για μένα  είχα ανέβει μόνο ένα δύο σκαλία—ίσως και 3 και η πτώση ας πουμε πως απλά έπεσα με τον πισινό μου αρα δεν πόνεσα. Είναι καλό που κάπου να χεις κινητούς αερόσακους εδώ που τα λέμε

~Γαμωωωω

?- είσαι καλά ??

~ Με βλέπεις καλά? λέω και ρίχνω ένα χαμόγελο μέσα στην ειρωνεία

?- σορρυ ρε συ δεν το θελα

~ Υγεια!! δεν πειράζει
εκείνος χαμογελάει άχνα και συνεχίζει ..

?- Με λένε Άλεξ... Εσένα?

~Βάιολετ!! και ευχαριστώ για τη βοήθεια ..λέω ρίχνοντας ένα βλέμμα αυστηρότητας ...

Αλ- συγνώμη ....να σε βοηθήσω
πάει να με σηκωσει πετώντας κάτω το βιβλίο που κρατούσε ...μεχρι να έρθει κάνω μία κίνηση και σηκώνομαι

~ Χαχα πλάκα κάνω !! μπορώ και μόνη μου, αλλά και πάλι ευχαριστώ.

Αλ- Χε δεν κάνει τίποτα άλλωστε εγώ είμαι ο μπουμπούνας εδώ !!
λέει και κάνει μια γκριμάτσα που μου προκαλεί γέλια ..ξαφνικά ακούω την μητέρα μου.

Μα- ΒΑΙΟΛΕΤ!!!!
~ΝΑΙ!!
Μα- ΕΛΑ ΠΑΝΩ...ΤΩΡΑ!!!

Ρίχνω ένα μουγκριτο και πάω να φύγω ..."Χάρηκα που σε γνωρισα" ακούω τον Άλεξ να μου λέει, σχεδόν ξέχασα ότι υπάρχει
"Και γω" του απανταω ρίχνοντας του ένα πλατύ χαμόγελο "τα λέμε" μου απαντάει και φευγει όσο εγω ανεβαίνω πάνω

Μετά από ώρες μιλούμενη στους καθηγητές επιτέλους γυρίσαμε σπίτι. Ughh είμαι τέρμα πτώμα οι καθηγητές ήταν καλοί πάντως και ο Άλεξ πολύ... γλυκός είχε καστανά μαλλιά και τα μάτια του ήταν επίσης καστανά.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Γεια σας ονομάζομαι Ηρώ αυτη ειναι η πρώτη ιστορία π φτιάχνω και είμαι καπως αγχωμένη έχω πάρα πολλές ιδέες και ελπίζω να μ δώσετε την ευκαιρία να τις αξιοποιήσω !! τα πρώτα πάρτ θα ναι λίγο βαρετά αλλά μετά ...😉😉😉❤