Każdy człowiek toczy swoistą wojnę.Nie każdy jednak bije się sam ze sobą...
Niektórzy ludzie zmagają się z własnym mózgiem,dręczącymi ich myślami,które nie chcą opuścić ich głowy.Pewne rozważania krzyczą i kłócą się z właścicielem nietuzinkowego umy...
Ups! Gambar ini tidak mengikuti Pedoman Konten kami. Untuk melanjutkan publikasi, hapuslah gambar ini atau unggah gambar lain.
Świat jest czymś w rodzaju pudełka...pudełka,w którym znajduje się miniatura ludzkich problemów ,słabości ,nieszczęść.Patrząc na wierzchnią warstwę możemy być zachwyceni jego pięknem.Wydaje się niezwykły,zjawiskowy,a nawet magiczny.Ozdobiony jest przez słońce,gwiazdy i księżyc,które nadają mu spektakularnego blasku.Pociąga obserwatora swoją tajemniczością ,nutą zagadki,wyczuwalną w burzowej chmurze,zasłaniającej błękit nieba,a także mgle przesiąkającej powietrze.Zieleń lasów,kolory kwiecistych łąk,strzelistość dzieł architektury,tęcze,płatki śniegu ,powiewy wiatru...wszystko jakby bajkowa kraina pełna dobra i cudów.Zaglądając do owego pudła,jesteśmy oszołomieni chaosem.To nie jest widok ,którego się spodziewaliśmy.W środku znajduje się życie.Życie może być tak samo urokliwe ,jak i szpetne;tak samo kochane,jak i nienawidzone;tak samo monotonne jak i pełne niespodzianek.Niby mamy wolną wolę,los we własnych rękach,prawo do głosu oraz osobistych decyzji...jednak na drodze do celów stoi milion przeszkód,murów,barier,barykad i ścian,które ograniczają nasze niezależne wpływy.
********************************
Obudziła się zmęczona,pełna negatywnych emocji,z obawą o dzisiejszy i kolejny dzień.Jej twarz zaścielał grymas smutku i niepewności.Jak zawsze przetarła zaspane oczy,po czym wstała z wyjątkowo wygodnego materaca. Wyglądała na jakieś 17 lat.Była wysoka,dość szczupła,niecodziennej urody. Miała cerę pobladłą,lecz nie z natury.Skierowała swój nieprzytomny wzrok w stronę drzwi od łazienki.Ubrała mięciutkie kapcie i ruszyła w tamtym kierunku.Dziś był dzień wolny od szkoły,dlatego też zdecydowała się na poranny prysznic,po czym wykonała poranną toaletę.Słońce rzucało promieniami po całym pokoju,kreując niezwykły rysunek,utworzony z cieni przeplatanych smugami światła.,,Czemu słońce nie zajdzie na zawsze?Mogłoby już nigdy nie wzejść,a ja mogłabym ukrywać się w wiecznej ciemności i każdy zapomniałby o moim istnieniu''.Narzuciła na siebie losowe ubrania,skrzywiła się i zaczęła poszukiwanie innego zestawu.Wszystko zdawało jej się nie podobać,a na buzi malowała się widoczna frustracja.,,Gdybym miała tylko możliwość urodzenia się na nowo...chciałabym jeszcze raz pokierować moim życiem.''Rzuciła się na łóżko.,,Jak można żałować wszystkiego?Mam wrażenie,że wszystko zrobiłam źle.Żałuję ,że dałam się oszukać sama sobie.Uwierzyłam...głupia...Kiedy do ciebie dotrze?Nikomu na tobie nie zależy.Udają ,bo mogą korzystać z twojego miękkiego serducha. Wiedzą,że jesteś w stanie zrobić dla nich każde głupstwo.Jak wariatka kochasz ludzi,dla których nic nie znaczysz.Jesteś dla nich marionetką,kukiełką w dłoniach ich i życia."
