PROLOGUE
Sa buhay natin may mga taong darating para baguhin tayo. May mga taong tutulong sa atin para itama ang mga maling nagawa natin. Sila ang magsisilbing gabay para mas mabuhay tayo ng maayos sa mundong ito. Pero darating ang oras na mawawala rin sila sa tabi natin. Parang isang bula na minsang nagdulot sa atin ng saya ngunit bigla na lang nawala.
Yung buhay kong walang buhay ay nagkaroon ng kulay. Nalaman ko kung ano ang tunay na halaga ng pagmamahal at Diyos. At higit sa lahat ipinaramdam niya sa akin na kahit ako ang pinakamasamang tao sa buong mundo ay may pag-asa pa ring magbago at itama ang mga mali ko. Binago niya ang lahat, ang buong pagkatao ko at ang buong buhay ko. Hindi ko naisip kung anong buhay ko ngayon kung wala siya. Dahil nasanay na ako na palagi siyang andiyan para damayan ako sa lahat ng oras. Siya ang nagsilbing pader sa aming dalawa. Isang pader na masasandalan ko kapag hindi ko na kaya.
Many jokes we’ve shared, many memories we have. We fill our life with happiness and love. And We use to love each other, but we’re almost there.
YOU ARE READING
Almost
Short StoryTrip trip lang 'tong story na 'to since kailangan namin gumawa ng nobela para sa Filipino subject namin. Wala talaga akong alam sa pagsusulat ng kahit anong story. Imbento lang lahat ng scenes pero yung mga bible verses totoo yan. Sana magustuhan ni...
