Harry Styles - Teenage Dirtbag (Greek Fanfiction)

Κεφάλαιο 3 - White lips, pale face

Η ώρα είναι 6 παρά τέταρτο, και είμαστε στην εκκλησία. Ένα μικρό εκκλησάκι κοντά στην θάλασσα. Κάθομαι με την Chris, και απλά χαιρετιόμαστε με τους συγγενείς που έχουμε να δούμε χρόνια. Εντελώς βαρετά..Κάποια στιγμή η Chris φεύγει, και μένω μόνη. Κάθομαι σε ένα παγκάκι και Χαζεύω τριγύρω, μέχρι που παρατηρώ κάτι ενδιαφέρον. Η νύφη έφτασε. Βγαίνει από το αυτοκίνητο με τον πατέρα, έπειτα βγαίνει η μητέρα και τέλος...ο Harry. Φοράει ένα μαύρο κουστούμι και μαύρο πουκάμισο από μέσα. Το κοστούμι τον έκανε σοβαρό και σέξυ ταυτόχρονα. Είναι πραγματικά ερωτεύσιμος. Το ζευγάρι μπαίνει στην εκκλησία, και ακολουθούν και οι συγγενείς. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του, μέχρι που το βλέμμα του πέφτει πάνω μου. Νιώθω το αίμα να κυλάει πιο γρήγορα στις φλέβες και κοιτάζω αλλού. Πως είναι δυνατόν να μου προκαλεί τόση έξαψη ένα μόνο άτομο; Ακολούθησα τους γονείς μου, και μπήκα στην εκκλησία. Η ώρα πέρασε βαρετά, αν και δεν άκουσε λέξη από όσα είπε ο ιερές. Κοιτούσα τον Harry, που με είχε καρφώσει με τα μάτι του..Δεν έκανα τίποτα, προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη. Αφού πήραμε μπομπονιέρες, βγάλαμε φωτογραφίες και κάναμε όλες τις σχετικές βλακείες, πήγαμε στην δεξίωση. Ήταν σε ενα πολυτελές μαγαζί πολύ κοντά στην θάλασσα. Είχε υπέροχη θέα! Καθίσαμε στο τραπέζι μαζί με ένα σορό συγγενείς που δεν ξέρω καλά καλά, και απλά βαριέμαι. Μα που είναι η Chris? Ευτυχώς το κινητό μου χτυπάει. Βλέπω "El<3" Φεύγω πιο πέρα, και απαντάω. Έχουμε καιρό να μιλήσουμε..Καθώς μιλάμε κάνω βόλτες, και τελικά κάθομαι σε ένα πεζούλι. 

Βλέπω τον Harry να πλησιάζει αργά, και μένω. Κάεται δίπλα μου και μου παίρνει το κινητό, και το κλείνει. 

"Τι κάνεις;" ρωτάω, σοκαρισμένη

"Πρέπει να μιλήσουμε"

"Θα μπορούσες να είσαι πιο ευγενικός!"

"Ότι έγινε προχτές ήταν λάθος..απλά ξεχασέ το"

Τι; Να το ξεχάσω; πρώτα έρχεται, με φιλάει μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, φεύγει, και τώρα μου λέει να το ξεχάσω; Ε εντάξει λοιπόν.

"Εντάξει, έτσι κι αλλιώς δεν σήμαινε κάτι.."

"Ε τότε μια χαρά. Ήταν απλώς μια απερισκεψία.."

Σηκώνεται, και πάει να φύγει..Νιώθω τα μάτια μου να καίνε,σαν να θέλω να κλάψω. Μα γιατί; 

"Harry,μην φεύ-" Η φωνή μου σπάει..

"Δεν μπορώ, ξέρεις ότι δεν είμαι για σένα.."

"Απλά μείνε.."

Ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα έτσι όταν ένα αγόρι έφευγε..Δεν σκέφτηκα για να τα πω αυτά, απλά τα λόγια βγήκαν μόνα τους..