Selamun Aleykum Benim adım Bessam;
Nerede yaşadığımı söylememe gerek yok savaşın içinde yaşam mücadelesi veriyoruz.
Her an ölümle burun buruna her an aileden bir kisi eksilecek korkusu içinde yaşıyoruz.
Çok isterdim annemin;
"Uyan oğlum kahvalti hazır demesiyle uyanmak."
Ama ben bunu hiç yaşiyamadan annemi kaybettim benden annemi hayallerimi aldılar.
Yarınlarımı aldılar desem burda yarınlar bugünden de beter.
Bir sabah yine bomba sesleriyle uyandım ve o sırada annem geldi yanıma;
" Oğlum kalk diğer odaya geçelip bombalar bu tarafa atılıyor çok yakın geliyor sesler"
Diğer odaya gectik en küçük kardeşlerim Halda ve Şehiti ağlarken gördüm hemen oturdum yanlarına;
"Noldu noldu size niye ağlıyosunuz ? "
Ve bana bakıyorlardı masumca;
" Abi ALLAH bizi duysun diye çok bağırdık dua ettik ama bomba seslerinden bizi duymadı galiba o yüzden ağlıyoruz. "
O an diyecek tek kelime yoktu bilmiyorlardı ama bi şekilde anlatmam gerekti;
" ALLAH cc. Bizi hep görür ve duyar bunun için bağırmaya gerek yok hatta dua bile etmesen o seni görüyor ve bizi görüyor. "
Birazda olsa anlamışlardı ufakdan bir ağlama sesi daha duydum ama ayırt edemiyordum bomba seslerinden bir bakdim babam annemin ölüsünü kucağında getirdi yanımıza..
O an nefesim kesildi annemin ölüsüne sarıldık ağladık ama benim güçlü durmaktadır gerekiyordu abiydim ben anneme sarılırken yüzüme sıcaklık geldi bi bakdim yanağından kan akmıstı annem meğersem açlıktan sıkıntıdan kanser olmustu..
