Kelebek Etkisi(DÜZENlENiYOR)

İlk gün

Bir pazartesi sabahı gerizekalı çalar saatimin sesiyle irkildim sonra gözlerim kapalı bir şekilde elimi çalar saatime uzatıp saati kapattım gözlerimi aralayıp saate baktım :"geç kalmak mı hiç sanmıyorum !"deyip gözlerimi kapattım o an sadece uyumaktan başka hiçbirşeyi düşünmüyorum kendimden geçmişim annemin koyu cırtlak sesiyle irkildim "geç kalıyorsun Kamer!sana kaç kez söyleyeceğim saatini kapatıp uyuma diye!"dedi.Hiç birşey
demeden yatağımdan kalktım terliğimi giydim.Aynaya bakarak şişmiş gözlerimi ovuşturdum.Elini yüzünü yıkamadan bişeye benzemesin sen biliyorum üşeniyorsun Kamer ama yıkaman lazım.Normal insanlar bunu yapar dedim içimden kendime.Elimi yüzümü yıkadım üstümü giyindim ve saçlarımı yukarıdan toplayıp topuz yaptım okula geç kalmak çokta umrumda değilmiş gibi davrandığımı gören annem her zamanki gibi söylenmeye başladı.Sanki okuldakiler kırmızı halı serip Kameri bekliyorlar!
Arabaya bindik okula doğru yola çıktık.yolculuğumuz yaklaşık olarak yarım saat sürdü bu da demek oluyorki gitmek birde eve dönmekle birlikte 1saat ediyor haftanın 5günü tam bir saat yol çekicektim.Arabadan indim tam kapıyı kapatıcakken annem okulda yeni arkadaşlar edin ve gülümse .Gözlerimi yukarı kaldırıp iç çekerek "tamam!"dedim ve kapıyı kapattım bir okul en fazla nasıl olabilirdi ki okul işte!
Okulun yüksek duvarları korkutmuştu aslında beni.Öğrencileri sanki içeri hapis etmişlerdi.Okulda yeni olan tek değilim bende birçok yeni öğrenci vardı.Hangi sınıfta olduğumu bilmiyordum öylesine bi kenara çekildim çantamdan kitabımı çıkarttım tam kitabın derinliklerine dalmışken...
"Ihım ıhım merhaba arkadaş olabilir miyiz ben Zeynep."dedi biri kafamı sesin geldiği yöne çevirdim ve karşılık verdim;"Bende Kamer"
"Sende yeni olmalısın bu okul baya büyükmüş"dedi.Anlaşılan konu bulmaya çalışıyordu ama gerçekten beni önemli bir işten alı koyduğunun farkına varmış olacak ki;"Seni rahatsız ettiysem kusura bakma sen kitap okumaya devam et "dedi.Nasılda aklımdan geçenleri söyledi ama."İyi olur..."dedim sessizce.Biliyorum bazen insanlarla konuşurken fazla kırıcı olabiliyorum ama ne yapabilirim ki insanlara güvenim kalmadı.Dostum dediğim insanlar bana oyun kurdular,sattılar...Artık bunları yaşamak istemiyordum.İnsanları benden nefret ettirmenin en iyi yöntem olduğunu düşünmeye başlamıştım.Aşık olmak konusuna gelicek olursak aşık olmaktan korkuyorum. Başıma tatlı belalar açar veya ben başkalarına bela olurum diye korkuyorum.Heleki yeni bir okulda zor olurdu .Ailemin güvenini zor kazanmışken...neyse durun devam edeyim.Kitaba kendimi o kadar çok kaptırmışım ki herkesin sıraya geçtiğini
İki tane salak kızın kafama pet şişe atmasıyla fark ettim.Normalde laf söylemeden duramam ama daha ilk günden düşman edinmek istemedim.Sade bir bakış attım ve bu onların gülüşlerinin kesilmesine yetti bile.Ayağı kalktım ve çantamı sırtıma takıp herhangi bir sıraya geçtim.Müdür yardımcısı uzun uzun birşeyler anlattırken olmam gereken sınıfı buldum ve sırama geçtim.Sonunda konuşmasını bitirdi ve her okulda olduğu gibi herkes alkışladı.Şimdi yapılması gereken tek birşey vardı sınıfa geçmek.Sınıfımdaki öğrencileri takip ettim ve sınıfa çıktık.Tek başıma oturdum ve kimseyle hiç birşey konuşmadım.Gerçekten çok sıkıcıydı yeni insanlar tanımayı severim ama sınıfımdaki nerdeyse herkes kendi içinde gruplar oluşturmuştu.Ben herhangi bi grubun içinde değildim olmak da istemem ama bilmiyorum garip gelmişti.İlk üç hafta bu şekilde sürüp devam etti.Annem okulun nasıldı diye soruyor ama hiç bir zaman cevap vermiyordum.Bilmiyorum insanlar bana çok sahte geliyor hele ki annem olsa bile.Böyle davranmama anlam veremeyen anneme haksızlık ettiğimi düşündüm ve bi açıklama yapmak istedim ama tek diyebildiğim her şey yoldundaydı.Bu cümle ona çok açıklayıcı gelmesede bence hiç yoktan iyidir dedim ve gülümsedim.Bi karar verdim insanlara bu kadar kapanmayacağım ,güler  yüzlü olacağım ve son olarak sevebileceğim birini arayacaktım.Tamam tamam biraz inandırıcı gelmedi çünkü en başlarda aşık olmaktan korktuğumu söylemiştim ama hayatımda bazı değişiklikler yapmaya karar vermiş olabilirim...Cumartesi günü ailemle dua ettik ve herkes içinden dileklerini söyledi benim dileğim;
"Allahım hayatımda bi değişim olsun"biliyorum çok saçma ama hayatımı bu şekilde çürütmek bana mantıklı gelmiyordu bu yaşlarda pişmanlık duymayacağım çılgınlıklar yapmak beni mutlu eder ve ilerde de hatırlayabileceğim anılarım olurdu.Pazartesi günü sınıfa iyice göz gezdirdim ve sınıfımızın çoğunluğunun kız olduğunu yeni fark ettim hatta bir çok kişiyi ilk defa görüyordum.Kendimi çevreye o kadar çok kapatmışım ki sınıfımdaki insanları bile yeni yeni fark ediyordum.Nihayet bi grupla konuşmaya karar verdim ve dikkatimi çeken kız topluluğuyla sohpet edeyim dedim ama ne sohpeti!!!Kızlar resmen cıvıklık zafiyetine girmişlerdi ayrıca çok sahte geldiler bana.Herneyse bi kız benimle tanışmak istemişti ilk başlarda ismi Zeynep olan onun bizim sınıfta olduğunu fark edince onun yanına oturdum ve biraz sohpet ettik.İyi kızmış aslında günahını almışım.Aradan bir kaç hafta geçti ve kaynaştık.Tek yakın bulduğum kişi oydu.Onunla okulun bahçesine çıkıp geziyordum her ne kadar sıkıcı olsa da vakit geçirmek için iyi bir şeydi.Aşık olmak konusuna gelince aslında insan aşık olmak istiyorum diyerek aşık olamaz veya ilgi duyamaz.Hele hele ben asla yapamam.Ama kızlarında erkeklerinde genel olarak yaptığı birşeydir ilsini çeken birine bakmak.Ve sanırım bir çocuk benim ilgimi çekiyordu.İlk başlarda ona bakmaya utanıyordum ve bakamıyordum.Ama bu şekilde hiç bir sonuca varamayacağım düşündüm.Zeynep de bana bu konuda katılmıştı.Onun bu konularla pek arası yoktur.Benimde idare eder ama onun hiç de yoktur ama bana hoşlanmaya başlamış olduğum çocuğa bakmam konusunda teklifte bulundu bende zamanı geldiğini düşündüm ve doğruladım.O gece yatarken hep çocuğun nasıl biri olduğunu düşündüm efendi birine benziyordu ama henüz tanımadan karar vermek doğru olmayacak gibi...