Çok küçükken uçtu bulutlarım,
Hayallerim, umutlarım, oyuncaklarım
Sonra yalnızlıkla tanıştım.
Ama daha 5 yaşındaydım...
Sabah oldu. 5 yaşında bir kızdım adım çok basittir Deniz, pekte bir anlamı olduğunu söyleyemem. Annemin bana birşeyler anlatmaya çalışıyordu. Benim gibi bir çok çocuğun aynı durumda olduğunu anlatıyordu. Anne babaların bazen ayrı yaşamaları gerektiğini söyledi.. Acaba sadece evlerimiz mi ayrı olacaktı? Pek bişi anlamadım sonra annem beni babamın yanına götürdü. Evimizin önüne gelmiştik uzun siyah demirli kapısı olan ufak bir bahçe tarzı bir avlu gibi bir alan. Kapıyı açtı babam ama içerde annem yerine başka bir kadın var. Annemin gözlerinin içine baktım ve birden boğazım düğümlendi, gözlerim doldu, bu neydi? Annem kulağıma eğilip her zaman yanımda olduğunu söyledi ve gitti...
İçeriye girmedim bi 15 saniye kadar süzdüm içeriyi ve o kadın.. Bu kadına karşı bir korku var içimde. Ne oluyordu, ben neredeydim, bu kadın kim neden bizim evimizde? İçeriye girdim oturdum babam da bana birşeyler anlatmaya çalışıyor. O senin Cici annen dedi. Ve bağırıp benim annem var dedim yatağıma gidip ağlamaya başladım aslında bunlar olacakların habercisiydi galiba..
Keşke; keşke o gün annemle kalmak isteseydim ve mezarım olacak o eve girmeseydim ..
YOU ARE READING
CAN ACITAN GEÇMİŞ
Non-Fiction5 yaşındaki ufacık bir çocuğun ne suçu olabilir veyahut bir ayaz vakti çırılçıplak kapının önüne koyulacak kadar ne yapmış olabilir? Ya da hayat o kadar küçük yaşta utanma ve ezilme duygusunu o masum çocuğa neden bu kadar erken öğretti ? Bu hikayed...
