Frenemies

Πρόλογος

"Σας ευχαριστούμε πολύ! Καλό σας βράδυ!" Άλλη μία συνέντευξη τελείωσε κι εγώ, ενώ είχα φορέσει το πιο αστραφτερό μου χαμόγελο, μέσα μου ήθελα να ουρλιάξω. Η φωνή της ηχούσε στα αυτιά μου πιο δυνατή από κάθε άλλη φορά και όσο κι αν ήθελα να την πιάσω από τα μαλλιά και να τη χτυπήσω, πήγα δίπλα της και πέρασα το χέρι μου γύρω από τη μέση της χαμογελώντας ακόμα πιο πλατιά. Έτσι έπρεπε να γίνει. Όλος ο κόσμος πίστευε πως είμαστε κολλητές... Οι καλύτερες φίλες μέσα στο γκρουπ. Στην πραγματικότητα όμως τη μισούσα. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Και το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο...

Πάντα έτσι ήταν... Από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε τη μίσησα. Ίσως επειδή δεν άντεχα τη σύγκριση, ίσως από ζήλεια... Δε με ένοιαζε να βρω το γιατί. Το θέμα ήταν πως πίσω από τις κάμερες δεν είχαμε καμία απολύτως σχέση μεταξύ μας. Ειρωνικό ε; Μέναμε στο ίδιο σπίτι και δεν μιλούσαμε καν. Τα κορίτσια είχαν προσπαθήσει πολλές φορές να μας φέρουν κοντά αλλά χωρίς αποτέλεσμα... Ένα πράγμα ήταν σίγουρο! Ήθελα να τη βγάλω από τη ζωή μου. Και θα το έκανα. Ακόμα κι αν ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έκανα!