Annenim kulağımdan kulakıkları çekip. Kulaklığımı havada sallayarak
"Bir gün bu kablolara boynuna dolanacak göreceksin o zaman. Uyumadan önce çıkarsana şunları kızım" demesiyle açmıştım okulun ilk gününe gözlerimi.
"Olur çıkarırım anne" demiştim uyku sersemliğiyle. Bu halim onu yumuşatmış olacak ki
Yanaklarımdan öpüp
"Hadi bakalım hazırlan. Geç kalma ilk günden"
Kafamı olumlu anlamda sallayıp. Annemin odadan çıkmasıyla lavoboya girdim. İşimi halledip aynada gözlerim kendimi bulunca yine derin derin daldım aynaya. İşte bu halimden nefret ediyordum. Kendime uzun uzun bakıp gözlerimin dolmasından nefret ediyordum. Geceleri kulaklığı çıkarıp uykuya dalmadan önce onu hatırlayıp ağlamaktan nefret ediyordum. İşte bu yüzden kulaklıklarımı çıkarmazdım uyuyana dek. Hep neşeli müzikler açar. Hatırlamamya çalışarak ağlamadan uyumak için onları dinlerdim. Kendimce geliştirdiğim bu gibi şeyler işe yaramış gibiydi aslında. Bu yaz tatili işe yaramış gibiydi. Musluğu açıp suyu bir kaç kere yüzüme çarptım havluyla silerken tekrar aynayla buluştu bakışlarım.
Kafamı dik tutmaya çalışarak
"Bak Zenan Uluhan. Bugün onu gördüğün an gitmeyeceksin yine. Kanatmayacaksın ruhunu. Kırmasına izin vermeyeceksin kalbini. Üç yıl oldu. Güzel sevdin sen. Onun senden haberi bile yok. Adını bile bile bilmiyordur. Bitir artık şu platonikliği. At içinden"
Deyip lavobadan çıktım. Sanırım kendimle konuşmam işe yaramış olacak ki ruh halim harikaymış gibi giyisi dolabımı açıp mavi lakos ve siyah pantolondan oluşan okul kıyafetimi giydim. Saçlarımı açık bırakıp spor ayakkabılarımı ayağıma geçirdim. Salona geldiğimde kahvaltı hazırdı ve sadece annem vardı masada.
"Babam nerede? "
"Çalışıyor. Hadi otur masaya. "
Ne zaman çalışmıyor ki zaten, ne zaman yanımızda ki. Anlamıyordum. Bi şirketin genel müdürüydü. Gecesi gündüzü yoktu ve bu bana çok saçma gelirdi. O kadar çalışmasına rağmen mükemmel bir hayatımızda yoktu.
Annemi kırmamak için bir şeyler atıştırıp evden çıktım. Servisle gidiyordum okuluma. Yarım saat sonra okulun bahcesindeydim. Yanımda arkadaşım Nihal vardı. Onu çok seviyordum. Bütün nazımı,göz yaşımı o çeker genelde.
Nihal birden durup gözlerime baktı.
"Zenan şey yani onu yani Tahiri gerçekten unuttun dimi"
Derin bir nefes alıp evet diyecekken,gözüm giriş kapısından adım atan kişiye takıldı. Yine harika görünüyordu. Yine gözlerimi dolduruyordu.
Yine canımı yakıyordu. Yine nefesimi kesmişti. Ruhumun ince de olsa kabuk bağlayan yerlerini sızıntı sızıntı kanatmıştı.
"Unutamamışım. Kendimi kandırıyordum en azından. Yine darmadağın etti beni. Unutamamışım. Nefesimden tuttu beni yine lanet olsun"
"Keşke o gün onu hiç senin yanına çağırmasaydım off"
"Boşver. İyi ki çağırdın. "
Geçen yıl tahirle aramızda bir konuşma geçmişti. Bi anda geçen yılı hatırladım.
Bir yıl önce...
O gün yine çok kötüydüm. Yine tahire ihtiyacım vardı. Evet beni hiç tanımayan birini yine deli gibi özlüyordum. Sınıflarının önünden geçerken. Onu sınıfta bir kızın omzuna kafasını koyarken gördüm. Kızı tanıyordum. Aralarında hiç bir şey yoktu. Gerçekten arkadaşlardı. Ama o görüntü kalbimin burkulmasına yetmişti. Hıçkırıklara boğularak ağlamama yetmişti.
Bilsin istedim o an haberi olsun istedim. Ben ona bu kadar derinken o bana o kadar sığdı ki. O derinlikte boğulmak istedim. Bizim sınıf boştu. Herkes labaratuardaydı. Nihalle Tahiri bizim sınıfa çağırmasını söyledim. Çok şaşırmıştı. Emin olduğumu görünce Tahiri çağırmaya gitti. Sınıflarımız zaten çaprazdı. Sınıfta tektim ve Tahir'in gelmesini bekliyordum. Kendi kendime bir şeyler mırıldanıyordum. Ve kalbimin sesinin kulağıma kadar gelmesi ne demek o anda anladım.
Daha önce hiç bir erkekle de sevgili olmamıştım. Kafam çok karışıktı ne demem gerektiğini bile bilmiyordum.
Kapı açıldı. Tahir içeri girdi.
Kendimi toplayarak sıraya geçtim. Bu duyguyla yaşamayı zaten biliyordum.
Müdürün sıkıcı konuşmasından sonra sınıflara çıktık.
Nihalle yan yana oturuyorduk.
Biraz sonra Eflal, Çisil ve Hilalde bize eşlik etti. Biz beş yakın arkadaştık işte. Hepsiyle sıkı sıkı sarılmıştık.
