Perfect (vlaams)

Hoofdstuk 1

2 sep maandag

Niks kon vandaag beter beter gaan . Ik zit met al mijn BFFs in de klas en ook een paar hotte jongens. Al onze leerkrachten zijn super vriendelijk. Het voelt aan alsof mijn leven perfect is en dat is het ook.
     Ik plof neer op mijn bed en grijp mijn iPhone. Whatsapp 52 berichten. Mijn vrienden natuurlijk. Ze chatten over onze leerkrachten en vooral over de jongens. Eigenlijk vooral over Damen : hij is knap , groot , slank en gespierd. Hij heeft zowieso een six-pak. Ik kan hem me helemaal voor me zien. Zijn donkere haren en zijn olijf kleurige ogen ... Als je denkt dat de perfecte persoon niet bestaat dan denk je dat verkeerd. Hij is perfect. Ik kan nog altijd niet geloven dat hij naast mij kwam zitten bij wiskunde . Ik kan ook nog niet geloven dat hij naar me knipoogde... Oké het is maar een knipoog maar toch.. Ik ben echt helemaal verloren als hij naar me kijkt en als hij praat hoor ik niets meer van de wereld rondom me. Zijn brede shouders, zachte stem en zijn lieve glimlach zijn zo ...
"Marte!" Schreeuwt mijn broer Arthur terwijl hij de deur van mijn kamer bijna kapot doet. Eigenlijk ben ik boos omdat hij mij wakker heeft gemaakt uit mijn dagdroom.
"Wat is er?" Vraag ik kalm
"Kan je volgende keer als ...
Eligenlijk ben ik niet meer aan het luisteren. Ik steek mijn oortjes in en zet 'Mercy' van Shawn Mendes op. Ik zet de muziek zo luid dat ik nauwelijks nog hoor wat mijn broer zegt. Op het einde van zijn uitleg knik ik en ik zeg dat hij weg moet gaan.          Eigenlijk is mijn broer helemaal niet knap. Hij is niet echt dun maar ook niet dik. Arthur heeft net als mij bruin haar , maar hij heeft krullen. Hij heeft ook last van acné. Dat vind ik ergens wel erg voor hem maar dat kan me ergens ook echt niks schelen . Arthur is 14 , twee jaar jonger dan mij. Hij is best irritant maar soms kan hij heel grappig zijn. Terwijl ik op mijn bed lig val ik in slaap. Ik heb een rare droom : ik zie mijn leven min of meer zoals het nu is . Alleen ben ik in mijn droom wel samen met Damen. Mijn hele leven lijkt perfect in mijn droom. Te perfect. Zo perfect zelfs dat ik me er niet goed bij voel. En dan verschijnt er een raar wezen : het is een hert met gouden hoorns. Het waarschuwt me dat alles in het leven in balans moet zijn. Evenveel goed als slecht. Dan verdwijnt het wezen en word ik wakker.
Het is zeven uur en ik ruik de geur van pizza. Ik een naar beneden . Daar hebben mijn ouders de tafel al gedekt. Omdat het nog licht is en ook nog best warm eten we buiten , in ons kleine tuintje. Ik merk dat mijn ouders heel mooi gekleed zijn. Ze gaan blijkbaar naar een diner. Dat betekent wel dat ik en Arthur alleen thuis zijn.
Als mijn ouders weg zijn rennen ik en mijn broer naar binnen. Er is natuurlijk een discussie over wat we gaan zien op tv. Ik wil het liefst 'Pretty ligt je liars' zien. Anders kan ik morgen niet mee praten met mijn vriendinnen . Maar natuurlijk zet mijn broer Grey's Anatomy op. Een serie voor nerds. Omdat ik geen zin heb om me te vervelen ga ik naar mijn kamer. Ik doe mijn oortjes in en ik luister naar 'my way' van Calvin Harris. Ik begin te tekenen. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik teken maar als het vorm begint te krijgen merk ik dat wat ik teken op Damen lijkt. Daarom stop ik direct met tekenen. Reden 1 als mijn broer erachter komt dat ik ( alweer) een crash heb gaat hij het aan iedereen vertellen. Reden 2 Damen is de perfectie dus het is onmogelijk om hem juist te tekenen. Voor de rest chat ik nog wat met mijn vrienden. Voor ik het merk is het al 12u . Ik hoor mijn ouders binnen komen dus ik doe rap het licht uit en ik kruip in bed. Eigenlijk kan ik helemaal niet slapen. Ik weet niet waarom maar plots voel ik dat ik naarbuiten MOET. Ik voel me echt aangetrokken door de buitenlucht. Daarom ga ik op mijn balkon staan. Plots zie ik opstraat het hert met de gouden hoorns zien. Ik moet er naar toe. Ik spring af mijn balkon en dan wordt alles zwart voor mijn ogen.