Droom of werkelijkheid? (Harry Styles)

deel 1

Hijgend kom ik het perron op rennen. Snel gris ik mijn Ov-kaart uit mijn tas en scan het voor ik de trein in spring. Hoe krijg ik het toch voor elkaar om altijd haast te hebben? Ik moet van Hilversum naar Amsterdam, dus zo ver is dat niet. Ik kijk op mijn telefoon om te kijken hoe laat het is en ik zie dat ik het makkelijk ga redden. Ik moet een band gaan interviewen. Ik ken ze niet zo goed en daarom heb ik afgelopen week nog van alles op moeten zoeken over de jongens. Mijn nichtje werd helemaal gek toen ik zei dat ik One Direction moest interviewen. Ze bombarderde mij met vragen. "Eva, vraag je of ze een vriendin hebben? Eva, vraag even wat hun lievelingskleur is. Eva, zeg ze dat ik van ze hou!" Dat soort dingen. Ik weet heus wel wat One Direction is, maar ik ben gewoon geen enorme fan, hoewel ik de liedjes wel erg leuk vind. En daar komt bij dat de jongens er niet verkeerd uitzien. "Station Amsterdam Centraal" klinkt het na een tijdje door de wagon. Ik sta op en loop naar de deuren. Als de trein stil staat druk ik op de knop en gaan de deuren open. Ik stap uit en loop naar de poortjes om mijn OV af te melden. Het is niet ver lopen naar het hotel en ik ben er al na 10 minuten. Ik loop naar de balie en vertel waarvoor ik kom. "Ik zal even iemand voor je bellen" zegt het meisje achter de balie. Ze belt iemand op en na 5 minuten staat er een vrouw voor me. "Jij moet Eva zijn, hallo, ik ben Alice." zegt de vrouw vriendelijk. "Aangenaam" zeg ik terug en ik geef haar een hand. "Kom maar mee, dan wijs ik je de weg." Ze kijkt me nog steeds heel vriendelijk aan en samen lopen we naar de lift. Ze drukt de knop in en de liftdeuren gaan meteen open. "Ben je nerveus?" vraagt ze terwijl we de lift instappen. "Valt wel mee," zeg ik eerlijk, " het is niet de eerste keer dat ik iemand moet interviewen." Alice glimlacht en drukt op de knop van de 5e verdieping. "Waar werk je voor?" vraagt ze oprecht geïnteresseerd. "Ik werk voor een tijdschrift voor meiden vanaf een jaar of 12 tot ongeveer 18 jaar. Heel leuk, maar ook hard werken." vertel ik haar. "Klinkt leuk, werk je er al  lang?" vraagt ze. "Ongeveer een jaar. Ik ben er begonnen toe ik 17 was. na mijn middelbare school. Ik wist nog niet wat ik wilde studeren dus ben ik dit maar gaan doen." Ondertussen is de lift op de 5e verdieping aangekomen. De deuren gaan open en we lopen naar kamer 506. "Hier is het." zegt Alice en ze klopt op de deur. Een man van een jaar of 40 doet open en stelt zich voor. "Hallo, ik ben Peter." zegt hij in het Engels. "Hoi, Eva." Zo komt het toch nog goed van pas dat ik op school zo goed was in Engels. "Kom binnen." Ik stap naar binnen in een enorme hotelkamer. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien. Peter leidt me rond en vertelt wat er gaat gebeuren. Hij brengt me naar een stoel en vraagt me daar te wachten. Ik ga zitten en pak mijn blaadje met vragen. Ik begin nu toch een beetje zenuwachtig te worden. Dan gaat de deur open en komen 4 luidruchtige jongens binnenlopen.  Ze komen op me af lopen en de blonde jongen geeft me een hand. "Hoi, Niall." Hij schud mijn hand. "Eva."zeg ik. "Liam", zegt degene met een baardje. Het staat hem goed. "Louis", zegt de volgende. Ook een leuke jongen om te zien. Als laatste komt een jongen met lang, bruin haar. "Hoi, ik ben Harry," zegt hij en hij schud beleeft mijn hand. "Ik ben Eva," zeg ik. Wat heeft die jongen mooie ogen! En dat haar, ik hou daar wel van, jongens met lang haar. Ze gaan allemaal zitten en ik ga ook op de stoel zitten die tegenover die van hun staat. Ze kijken allemaal naar me en ineens krijg ik een soort rilling over me heen. Ineens word ik echt zenuwachtig en kijk op mijn blaadje wat ookalweer mijn eerste vraag was. Ik begin maar gewoon met praten in de hoop dat zij mee praten. "Hoi jongens, ik vroeg me af of jullie veel gevraagd worden voor interviews of televizieshows enzo." Louis begint als eerste te praten. "Ja, best wel veel. Maar gelukkig hebben we een manager die de leuke dingen eruit haalt." "Ja, je hebt geen idee hoeveel interviews we geven in een jaar," zegt Niall," maar het is wel leuk, hoor." "Ja, je ontmoet veel mensen op die manier." zeg Louis weer. Ik merk dat Harry me erg aan het aanstaren is. Vervelend vind ik het niet, maar ik word er toch een beetje ongemakkelijk van. "Is er dan nooit een vraag waarvan je denkt 'vraag dat nou niet' of 'die heb ik al zovaak beantwoord'. Ik kan me voorstellen dat je dat af en toe hebt." zeg ik. "Dat gebeurt wel eens. Bijvoorbeeld als mensen vragen of we wel eens gek worden van onze fans." zegt Liam. "We hebben onze carrière aan onze fans te danken. Zonder hen hadden wij hier niet gezeten. Ik vind dus dat we ze dankbaar moeten zijn voor het feit dat wij hier tegenover een prachtig meisje zitten met een ontzettend leuk accent." zegt Harry en hij kijkt me recht in mijn ogen aan. Snel kijk ik weg, ik word er verlegen van. "Zit niet zo te flirten, wij zijn er ook nog, Harry." zegt Niall met een glimlach. "Doet hij dat vaker?" vraag ik aan ze. "Ja, de hele tijd." zegt Louis. "Hoor wie het zegt!" zegt Harry. "Dat wilde ik net zeggen," zegt Liam,"Als er iemand is die met de meisjes flirt ben jij het." Ze beginnen te lachen en vertellen verhalen over flirtmomentjes. Het wordt een leuk gesprek en ik begin me steeds meer op mijn gemak te voelen. "Hoe oud ben jij eigelijk?" vraagt Harry na een tijdje. "Ik ben 18." zeg ik. "Goh, en waar ben je geboren?" vraagt hij weer. "Hier in Amsterdam. Wat vinden jullie van Amsterdam? Hebben jullie al een beetje kunnen rondlopen?" Ze schudden hun hoofd. "Nog niet zo veel. Van de auto naar het hotel, om precies te zijn." zegt Niall. "Ik wil wel graag nog wat van Amsterdam zien,"zegt Liam, "het is een mooie stad, geloof ik." Zo praten we nog een tijdje door en ik ben eigenlijk heel tevreden met het interview. Na een half uur gebaard iemand dat we moeten afronden. "Ik ben heel blij dat ik even met jullie heb kunnen spreken. Heel erg bedankt daarvoor." zeg ik als afsluiting. "Graag gedaan." zeggen ze bijna tegelijk. Ze staan op en zeggen me gedag. De jongens lopen naar de koelkast toe om dat drinken te pakken en ik wil weglopen, maar Harry pakt mijn arm. "Ik vond het echt heel leuk met jou." zegt hij. "Ik vond het ook leuk."zeg ik een beetje ongemakkelijk. Hij is echt leuk. "Ik vroeg me af of je een keer met mij wilde afspreken." Ik zie in zijn ogen dat hij stiekem wel een beetje nerveus is. Wat lief! "Ehm, ik eh..." stamel ik. "Of heb je een vriendje?" vraagt hij wat angstig. "Nee, nee, ik heb geen vriendje. Ja, ik zou wel... eh... ik zou het leuk vinden om je nog een keer te zien." Waarom kom ik zo moeilijk uit m'n woorden. Ik zie de opluchting in zijn ogen. Waarom zou hij zich zorgen moeten maken over of meisjes hem wel leuk vinden? "Te gek, mag ik je nummer? Dan bel ik je straks, oké?" zegt hij blij en opgelucht. "Ja, tuurlijk." Ik geef hem mijn nummer. "Tot ziens dan maar." zeg ik. "Tot ziens" zegt hij. Ik loop naar de deur toe en voor ik naar buiten stap kijk ik nog een keer om. Hij kijkt naar me. Ik glimlach, draai me op en loop naar de lift. Zou hij mij leuk vinden? Dat kan toch bijna niet. Wat moet een wereldster nou met een meisje zoals ik? Ik ben erg jong, vrij arm, niet de makkelijkste en zeker niet de knapste. Ik ben niet lelijk, dat weet ik ook wel, maar er zijn knappere meisjes. Waarom zou hij mij nou willen?