The Notebook

The beginning...

Gini POV

Today is another normal day for an ordinary girl like me. Sinusuklay ko ang aking buhok habang tinitingnan ang refleksyon ko sa salamin. Sa ilang taon kung paglalagi sa bahay na ito,dumating na ang araw na kinatatakutan ko. Kinulong ko ang sarili ko sa matagal na panahon. Pinagdamutan ko ang aking sarili para lang gawin ang nararapat para sa lahat na tama kung gawin at parang mauuwi lang lahat ng sakripisyo ko sa wala. Ibig bang sabihin nito ay kailangan ko na namang lumayo? Kailangan na namang ako ang tumakas? Hanggang kailan ko ito gagawin at parurusahan ang sarili ko para sa kaligayahan ng iba? Hindi ko namalayang may nakatakas na palang luha sa aking mga mata. At ang luha ay sinundan ng aking mga hikbi. Parang kahapon lang nangyari ang lahat. Nag uunahang bumalik sa akin ang mga ala alang halos nagpabaliw sa akin. Ayoko na itong maalala ngunit bakit napakalinaw ko pa rin itong nakikita sa aking isip. Hilam na ng luha ang aking mukha. Pawis na pawis na rin ako at nangangatal ang aking mga labi sa pagtatangkang pigilan ang aking hagulgul. Bumalik ako sa aking katinuan ng tumunog ang aking alarm clock. Hudyat na ito na kailangan ko ng umalis para pumasok sa aking trabaho. Inayos ko ang aking sarili. Huminga ako ng malalim sa pag aakalang matatanggal ang bigat sa aking dibdib ngunit sinong niluko ko sa halos ilang taon na akoy nandito kailan ba gumaan ang pakiramdam ko? Tumayo na ako at kinuha ang aking bag kailangan kong magtrabaho para mabuhay. Saka na ako mag iisip ng paraan. Saka na. Bahala na..

Ngumiti  si anti loleng pagkakita sa akin. Siya na ang tumayo kong pamilya sa apat na taon kung pamamalagi dito. Napakaswerte ko na siya ang nakakita sa akin noong araw na halos di ko na makilala ang sarili ko. Hindi siya nag atubiling iuwi ako sa kanilang bahay at arugain sa halos limang buwan kung pagkatulala. Nanubig na naman ang aking mga mata sa mabilis na ala alang dumaan sa aking isipan. Ipinilig ko ang aking ulo upang iwaksi ang patuloy na pagbalik ng nakaraan. Nagmano ako sa kanya habang sinusuklian siya ng tipid na ngiti.
Goodmorning po anti! Asan po si Ara? Sabay lapag ng aking bag sa counter. Pumasok ako sa cubicle ng mga trabahador at tinungo ang aking locker. Kailangan kong kuhanin ang aking mga gamit para makapag umpisa na ako sa aking shift. Ilang sandali pay nakarinig ako ng mga hagikgik sa labas. Palakas ng palakas ito na ibig sabihin tumatakbo papasok ang nagmamay ari ng mala anghel na hagikgik na iyon. Nagtago ako sa dingding na naghahati sa mga lockers at cubicle at 3 2 1 taddddaaaaa...kumawala ang matinis na tili ng anghel na batang ngayon ay karga karga ko na. Hingal na hingal namang humampas ang katawan ng humahangos na lalaking humahabol sa anghel na bata sa aking katawan na siyang rason ng pagkakahampas naman ng likod ko sa dingding na pinagkukublian ko kanina. Ouch! Daing ko ngunit hindi ko binitawan ang anghel na kargang karga ko na ngayon ay yakap yakap na kami ng lalaking dahilan ng lahat ng ito. Daddy let go. Mataray na sambit ni Ara. You are a monster,you are planning to eat me and you hurt mommy!.dere deretsung akusa ni Ara sa kanyang ama. Hindi naman natinag ang ama sa pagmamaldita ng kanyang anak. Naimmune na siguro ito sa kamalditahan ni Ara. Samantalang nakangisi naman sa akin si Art. Goodmorning mommy!masaya niyang bati saka mabilis na dumukwang at tsup!ninakawan ako ng halik sa labi. Saka siya mabilis na lumayas habang humahalakhak na parang baliw.

Are you okay mommy? Masuyong tanong sa akin ni Ara. Of course baby. Mommy is a superwoman remember?
I will not talked to daddy until morning he hurt you and that will be his punishment. Nakapout ang lips na saad niya sa akin. No baby,mommy is fine mommy will feel sad if you dont talk to daddy paliwanag ko sa kanya at kunwari sad nga ako. Lumaki ang mata ni Ara sabay umiling. Im sorry mommy I will talk to daddy na. Please dont be sad. Ara would feel sad too. Sabay pupog sa akin ng halik. Di ko mapigilang mapahagikgik.  She really know how to make me feel better. I am so thankful dahil naging bahagi ako sa buhay niya. Hindi pala mas magandang sabihing bahagi siya ng aking pagbangon. Bahagi siya sa Gin na nakatayo ngayon.

Ara is not my daughter but she is the daughter any parents would wanted. I hated her mother even I didn't have the chance to meet her. She is so wrong for leaving Ara in that very bad condition. Ara is just fucking 2 weeks old baby and very sick. Ako ang laging referee sa kanilang mag ama. Madalas pa sa madalas kong sila ay magtampohan. Pero kahit ganun ramdam ko ang hindi matatawarang pagmamahal nila sa isat isa. 

Dinala ko si Ara sa counter kong saan ko binaba ang bag ko at nadatnan ko doon ang isang kumag na nilalantakan ang pagkaing baon ko. Dahan dahan kaming lumapit sa mesa at buong lakas kong hinampas ang mesa kung kayat napatalon sa gulat ang ngayong puno ang bibig na si Art. Napahalakhak naman si Ara sa bisig ko at maya maya lang tawa na rin ng mga trabahador ang naririnig sa store. Ngunit hindi yata natuwa si kumag sa aking ginawa at walang emosyong tinitigan niya ako. Hindi ko alam pero biglang kumabog ang puso ko, hindi na rin mabilang kong ilang beses kaming nag away pero ang ngayon iba ang nakikita ko. Parang ano mang sandali ay masasaktan na niya ako. Napalunok ako ng hindi ko namamalayan. Bakit natatakot ba ako? Pilit kong tinatanong ang sarili ko ngunit wala akong mapigang sagot. Tumayo siya sa kanyang upuan at walang lingong likod na umalis. Napaawang ang aking labi sa frustration. Inexpect ko na babanggain niya ako. Na sisigawan niya ako pero hindi niya ginawa. Hala ka mommy nagalit mo yata ang daddy. Bulong sa akin ni Ara. Bumalik ang diwa ko sa kasalukuyan. Wait here okay. I will talk to daddy. Behave okay. At saka ko siya binaba sa upuan kung san nakaupo kanina ang kanyang kumag na ama. Okay mommy. Sagot ni Ara.

Naabutan ko siyang nakatanaw sa kalayuan habang pinuputol putol ang maliliit na sanga na malamang napulot niya sa daan. Parang doon niya binubuhos ang galit niya sa ginawa ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa pagka isip batang ginawa ko sa kanya. Art. Mahinahon kung tawag sa kanya hindi siya lumigon. OH MY God! He is mad. Im so dead. 

Look Art I'm sorry its not my intention to humiliate you in front of your employees. Its was just I'm not thinking before doing such crazy move. I promise I will not do it again. Still no response. Malapit na akong matense. Hindi effective ang pag sosorry ko. Try harder Gin. I cheered myself.  

Ilang araw na ba tayong hindi nagkikita Gin? Tanong niya sa akin. Napakagat labi ako bago sumagot. 5 days. Atubili kong sagot. Di ko makita ang connect kung bakit yon ang kanyang sagot. Dahan dahan siyang humarap sa akin. Matiim niya akong tinitigan, nanginig ang aking mga kamay habang pilit na sinasalubong ang kanyang titig.
"5 days akong wala Gini. 5 days akong hirap kumain dahil hinahanap ko ang luto mo. Hindi mo ba nahalata nangayayat ako Gini. Tapos kanina di ko na napigilan ang gutom ko kaya ninakaw ko ang pagkain mo. Peru ikaw naturingang ina ng anak ko napakawalang puso mo para abalahin ako sa pagkain ko. Wala kang puso Gini. Wala. "

Nakamaang lang ako habang sinasambit niya ang mga katagang iyon. Tama ba ang narinig ko? Namiss ni Art ang luto ko? Peru sa kalagitnaan ng pag da daydream ko bigla niyang pinakita ang kanyang evil smirk. And then realization hit me. He is making fun of me. At hindi talaga siya galit. Dahil kilala niya ako na hahabulin ko siya pag nagkakatampuhan kami.
"Walangya ka Arthur "sigaw ko sa kanya habang sinusugod siya ng hampas, tadyak, kalmot, suntok. Gusto ko siyang gulpihin para di na siya makapag evil smirk sa akin peru parang wala lang na sinasalag niya lahat ng atake ko. Kelan pa hindi gumagana ang self defense ko. Alam ko magaling ako dito. Dala dalawa pa nga nagturo sa akin nito pero bakit di tumatalab sa kumag na ito. Sige pa rin ako sa pag atake hanggang nakasilip ng butas si Art at nakulong niya ako sa kanyang bisig. Sinubsub niya ang kanyang ulo sa aking leeg habang yakap niya ako sa likod.
"I miss you mommy.Can we stay like this? ".kahit paos at pabulong iyon rinig na rinig ko iyon. Kusang tumigil ang katawan ko sa pagkilos at feeling ko mapaparalize na ako.
"5 days away from you is like hell. Promise you wont leave us." Patuloy niya habang nararamdaman kong sinisinghot niya ang ang aking leeg at buhok. Lagi niya namang iyon ginagawa kapag ganitong umaalis siya ng medyo matagal. 

"I miss you too. I promise I wont."banayad kong sagot. Totoo naman kasi sila na ang buhay ko. Bahagi sila ng buhay na meron ako ngayon. Mas lalong humigpit ang yakap niya dahil sa sagot ko. Naramdaman ko ang kanyang mumunting halik sa aking leeg papunta sa aking panga. Nakakahiya man pero namiss ko rin naman talaga ang kanyang ginagawa. Di ko mapigilang mapasinghap ng marating niya ang sensitibong parte sa baba ng aking tainga. Alam kong kabisado na niya ako at alam niyang may kiliti ako sa bandang doon. Humugot siya ng malalim na paghinga na nangangahulugang nagpipigil siya sa sarili saka niya ako pinihit paharap sa kanya. Alam kong hahalikan na niya ako. Hindi ito nakaw at lalong hindi smack. Maraming beses na niya akong nahahalikan. Hindi ko man ito nasusuklian pero hinahayaan ko siyang halikan ako hanggang tumigil siya.

Don't get me wrong. Hindi ko siya boyfriend lalong hindi asawa. Pero may mga bagay na kusang nangyari kahit hindi namin pinag uusapan. Kahit hindi malinaw. Kahit hindi dapat. Kahit minsan mahirap. Kumportable kami sa isat isa. Problema ng isa problema naming dalawa. Para kaming may relasyon na wala. Lagi akong nagpaparaya para kay Art. Lagi akong nagbibigay. Masaya ako kahit ganito kami. Kuntento na ako sa ganito. Tinapos niya ang pag atake sa aking mga labi. Saka niya hinalikan ang aking noo na nangangahulugang pinapalaya na niya ako.
"Halika tuloy mo na ang pagkain mo. Dinalhan ko naman talaga kayo ni Ara dahil alam kong ngayon ang dating nyo. " masuyo kong yakag sa kanya. Ngumisi lang siya at umakbay sa akin habang pabalik na kami sa loob ng store.