Kan Tablası

K.T BÖLÜM 1

Marmaris'e tatile gitmiştik ailemle. Bir hafta çok güzel eğlendik ve güldük. Dönüş günü her şeyimizi almıştık yanımıza ve yola koyulduk. Babamın dikkatsizliği yüzünden kamyonun altına girmiştik benim emniyet kemerim takılıydı. Ama babam ve annemin takılı değildi. Ben çabuk ambulansı aramıştım ve onlar gelene kadar ağlamıştım. Ve hastaneye vardığımızda çoktan hayatlarını kaybetmişlerdi, o gün kendimden eksilme hissettim. Dayım cenazeyi teslim almaya gelmişlerdi ama benim yapacağım bir şey yoktu. Dayımı hiç sevmediğimden hayatımdaki en önemli kararı almak zorundaydım. Beni bir yetimhaneye vermişlerdi, orada yalnızlığın ne olduğunu anlamıştım. Bir sürü arkadaşım olmasına rağmen kendimi yarım hissettiren bir varlık vardı. Her iş çıkışı arkadaşlarla alkol almaya gidiyorduk benim kafam yerinde olduğundan ne yaptığımı bilmiyordum. Bir gün polis karakolunda sabahlarken buldum kendimi ve dedim ki annene verdiğin sözü tutamadın bundan sonra hep böyle mi olacaksın? Beni savcıya sevk ettiler.

Hakim; Peki suçun ne diye sordu?

Benim verdiğim cevap herkesi şok etmişti cevap ise 12 yaşımdan beri annesiz ve babasız büyüdüm, yetimhanelerde sahip çıkanım olmadı ve böyle dememe rağmen beni üç sene hapishanede tuttular. Ailemden görmediğim disiplini orada yaşadım. Dört duvar arasında her gece ağladım geçmişimi düşündüm kendimi öldürmeye kalktım başaramadım. Geçmişim çok kötü olmuştu. Hapishane ne ana kucağına benzer ne de baba kucağına dedim. Her gece yıldızlara bakarak son tatil günümüzü hatırladım belki sizi yanımda bulurum diye ama kimse gelmedi beni kimse sormadı herkesin annesi babası gelirken benim kimse yoktu şu hayatta benimle çok dalga geçtiler. Çamaşırlarımı bile yıkayan yoktu kokmuş çamaşırlarımı değiştirip değiştirip giymek nasıl bir duygu bilir misin ?

Geçen vaktin hesabı yoktu. Benim hayatımı soruşturan herkes bir taraftan ölüyormuş ve kimse bilmiyor ben dahi bilmiyorum bu işte gariplik var dememe rağmen gittikçe artıyormuş. Hapishane de herkesin gözünü kin bürümüş. Sabaha karşı hapishane de yangın çıkmıştı o yangının nedeni bilinmiyordu ama ben nereye geldi mi bilmeden söyleniyordum. Bana o gün ailem kaza yapmadığını ve Marmaris'te lokantada zehirlendiklerini öğrendikten benim psikolojim her şeyden fazla bozulmuştu. Bir sahte kimlikle polis olmuştum ailemin intikamını almak için her şeyi yapmayı göze almıştım. Soğuk fırtınalarda kendimi fark etmeden gözü dönmüş biri olmuşum gibiyim. Peki şimdi ne yapacağımı bilmeden ailemin katillerini aramıştım. Bir gün adamlarını sıkıştırıp sordum;

+Patronun nerede çabuk söyle yoksa öldürürüm!

-Bilmiyorum nereden bileyim patronumu.

+Peki bunu sen istedin.

Esrarengiz olay bir sokak başında bir ceset bulundu ve kimin diye soruşturulduğunda üstünde bir not vardı. ''Ben sizin cezanız olmaya geldim'' diye ve herkes korkar. Televizyonda bunu gören patronları bir an korku doldu ve ülkeden kaçmaya çalıştılar , kaçamadılar. Bir akşam yine odamda düşünüyorum hayatımın çok karıştığını ve ailemin katilini bulamadığım için çok üzülmüştüm.

Dayımın vefatını duyduktan sonra çok üzülmüştüm ve yine mi onlar yaptı diye içim içimi yiyordu ve bir an kendimi köye gittim ve orada normal hayat gördüm ve sözler yazmaya başladım ;

''Hayallerim var gerçek olmayan umutlarım var bir türlü hayallerime ulaşamayan bir sevdiğim var uzaktan bile görülmeyen bir derdim var çaresi ölüm olan'' ve bu gece yine alkol aldım eskisi kadar olmasa da her şey yolundaydı sanki.

Köyden dönme vakti gelmişti ve artık evime dönüyordum ama bir saldırıya uğradım dediler inanmamıştım ve aklı dengemi kaybetmişim...